Waarschuwing: deze inhoud kan slapeloze nachten veroorzaken...

Het is een bekende truc om die ene enge horrorfilm toch te kunnen kijken: zet de muziek uit. Want zonder muziek is het beeld ineens veel minder eng. Filmmuziek is enorm bepalend voor de spanningsopbouw in een scène. Deze soundtracks zijn er zelfs beroemd om geworden. Maar wat maakt ze zo eng?

Psycho

De allerbekendste spannende soundtrack is misschien wel die van Bernard Herrmann voor Psycho. De douchescène uit deze Hitchcock-horrorfilm staat in het collectieve filmgeheugen gegrift. De jonge Marion Crane wordt vermoord terwijl ze onder de douche staat. Wat op het eerste gezicht een ontspannen moment lijkt, verandert langzaam in een onheilspellende gebeurtenis. Eerst hoor je helemaal geen muziek, waardoor je als kijker niet weet hoe je de scène moet interpreteren: is Marion gewoon aan het ontspannen, of dreigt er gevaar? Plotseling doemt er vanachter het douchegordijn een schaduw met een mes op. Het gordijn wordt opzij gerukt en de moordenaar - een man met een gespleten persoonlijkheid - slaat toe. Iedere messteek gaat gepaard met korte, hoge vioolklanken - 'stingers' - die letterlijk stotend en messcherp klinken. Zonder dat inmiddels beroemde geluid zou deze scène je niet zo doen wegkruipen achter de bank...

Jaws

Ook de soundtrack van deze film dingt mee naar de prijs voor beste suspense-muziek: Jaws. De muziek van John Williams heeft in deze film een wel heel belangrijke rol, wat duidelijk wordt in een van de eerste scènes. Chrissie neemt 's nachts een duik in de zee, maar wordt plotseling onder water getrokken. Er volgt een heftige worsteling - en dan is ze verdwenen. De haai die haar aanvalt is helemaal niet te zien, maar de muziek vertelt alles. Terwijl Chrissie zwemt, hoor je uit de diepte twee noten opdoemen. Die worden steeds harder en wisselen elkaar sneller en sneller af: zonder dat de haai in beeld wordt gebracht, weet je dat hij eraan komt. En dat je hem en zijn zagende kaken niet ziet, maar wel 'hoort', maakt het natuurlijk extra spannend.

Under the skin

Deze filmmuziek ken je misschien nog niet, maar zodra je het beluistert, ben je een en al oor. In de film Under the skin (2013) met muziek van Mica Levi reist een mysterieuze jonge vrouw door Schotland om eenzame mannen te verleiden en in de val te lokken. Dit 'liefdesthema' uit de film laat je maar niet los, zoals de vrouw haar prooien vanaf het begin af aan in haar greep houdt. Je hoort strijkers die voortdurend een indringend geluid spelen, als een zwerm zoemende wespen. Soms lijkt de muziek lieflijk te klinken, maar schijn bedriegt: de klank is akelig en instabiel en verraadt het gevaar van de vrouw.

DE MEEST AANGRIJPENDE EN ONVERGETELIJKE SOUNDTRACKS ALLERTIJDEN

Wil jij op de hoogte blijven van de meest recente filmscores en samen met filmmuziekkenners en fans bepalen wat de absolute klassiekers zijn? Word dan nu lid van onze Facebookgroep. Daar kun je je luister- en kijktips delen en ook nog leuke filmmuziek weetjes opdoen. Wij zullen hier ook de nieuwste video's, tips en inspiratie met jullie delen.

Ja, ik meld me aan