Uitzending gemist

Opium

Dinsdag 2 mei 2017, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Jan Mom

In deze uitzending

Opium is een radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. De presentator ontvangt een gast en er is live muziek! Iedere werkdag live vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam.

Live muziek: Internationaal Kamermuziekfestival Den Haag

Beleving en innovatie vormen de artistieke uitgangspunten van het Internationaal Kamermuziekfestival Den Haag. Het festival wil een inspirerend platform bieden: een ontmoetingsplek voor kamermuziekliefhebbers en een broedplaats voor creatief avontuur. De artistieke keuzes zijn erop gericht de zeggingskracht van de muziek optimaal tot zijn recht te laten komen. Het festival vindt plaats van 10-14 mei. Vanavond krijgen we een voorproefje door:
Eva Stegeman - viool & artistiek leider van het festival
André Heuvelman - trompet
Santiago Cimadevilla - bandoneon
Wilmar de Visser - contrabas

Live muziek: Internationaal Kamermuziekfestival Den Haag
Te gast: Charlotte van Lingen

Robert Mapplethorpe (1946-1989) neemt je met zijn foto’s mee in een onderbelichte wereld vol sensuele spanning en magische perfectie. Charlotte van Lingen is senior curator van de Kunsthal Rotterdam en bij ons te gast.

Tot en met eind augustus presenteert de Kunsthal Rotterdam een groots retrospectief van het leven en werk van Robert Mapplethorpe, een van de meest invloedrijke kunstenaars en fotografen van de 20ste eeuw. Ruim twee decennia na zijn dood leidt zijn werk nog altijd tot controverse en schuurt het tegen de grenzen van wat artistiek mogelijk is. De tentoonstelling biedt een indrukwekkend overzicht van zijn carrière, vanaf de eerste werken eind jaren zestig tot zijn doorbraak in de kunstwereld in de jaren tachtig.

Te gast: Charlotte van Lingen
De Torenkamer - Sarah van Beelen - Dag 2

Vandaag begonnen met het verder bewerken van de foto's die ik gister heb gemaakt.

In de middag arriveerde mijn printer, snijmachine en model nr 2.
Ik had iets bedacht met blote voeten en benen die op een bepaalde manier een plek in de ruimte zouden nemen, alsof de rest van het lichaam er niet bij zat. 
Helaas heeft mijn idee niet het gewenste beeld opgeleverd. Door deze tegenslag dacht ik dat de hele serie een grote mislukking zou worden. Na een kort moment van lichte paniek en zwart kijken heb ik de camera weer opgepakt en zijn er dankzij het licht, de ramen en het model weer andere beelden tot stand gekomen. 
Ik ben benieuwd of ze de serie gaan halen. Dat is iets wat ik vrijdag pas ga zien.

Na een uurtje in gevecht te zijn geweest met mijn printer zijn dan toch de eerste printjes gemaakt. Ik ben benieuwd wat er morgen gaat gebeuren met model nr 3.

Voor zo ver ik het nu zie, wordt het een serie waar een stille en verborgen kant in huist. Een sfeer die ik ook zo ervaar na mijn tweede dag Torenkamer. 

De Torenkamer - Sarah van Beelen - Dag 2
Luidspreker Luidspreker
23:39   Geen Noot is Onschuldig: Aflevering 14

GEEN NOOT IS ONSCHULDIG, hoorspelserie van Peter te Nuyl over het leven van Frieda Belinfante.

Meer informatie over dit hoorspel.

Rolverdeling aflevering 14:
Frieda Belinfante/Jacqueline Blom
Cello/Krijn ter Braak
Herman Scherchen/Daniel Scholz
Dorke Bloemgarten/Jochum van der Woude
Vluchtelinge/Lieke van den Broek
Jaap den Daas/Harry van Rijthoven
Henrdrik Jan Reinink/Harry van Rijthoven

Geen Noot is Onschuldig: Aflevering 14
Opium

Maandag 1 mei 2017, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Jan Mom

In deze uitzending

Vandaag presenteert: Jan Mom.
/>span>Opium is een radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. De presentator ontvangt een gast en er is live muziek! Iedere werkdag live vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam.

Te gast - Peter Brusse

Peter Brusse (1936) is schrijver, journalist en voormalig hoofdredacteur van het NOS Journaal. Hij studeerde Rechten in Amsterdam en raakte bij het grote publiek bekend als correspondent voor de Volkskrant en het NOS-Journaal in Londen. Zijn gids Neem nou Londen, die in 1968 verscheen, kende herdruk op herdruk. Met vlindernet door swinging Londen is de gefictionaliseerde neerslag van zijn persoonlijke ervaringen als correspondent.

Onder de mensen
Peter Brusse heeft zijn vader, Maria Joseph Brusse, nauwelijks gekend. Hij stierf op 67-jarige leeftijd toen Peter zelf nog geen vijf jaar oud was.M.J. Brusse was een pionier en vernieuwer. In deze bijzondere journalistieke zoektocht keert Peter Brusse terug naar de dagen van zijnvader. Niet alleen schetst hij met groot inlevingsvermogen en veel kennis van zaken het meeslepende leven van de journalistieke pionier, ook reconstrueert hij aan de hand van zijn reportages hoe Nederland er aan het begin van de twintigste eeuw voor stond.

Te gast - Peter Brusse
Live muziek - Cheng Quartet

De live muziek komt vanavond van het Cheng Quartet. Dit kwartet bestaat uit de violisten Hui-Wen Cheng en Wan-Ru Cheng, altviolist Shih-Hsien Tsai en cellist Sheng-Chiun Lin. Het kwartet bestaat sinds 2014, de Taiwanese leden kennen elkaar van het Conservatorium van Amsterdam. Daar studeerden alle vier musici.
Foto: Yat Ho Tsang

Live muziek - Cheng Quartet
Luidspreker Luidspreker
23:13   De Torenkamer - Sarah van Beelen - Dag 1

Mijn eerste dag van de Torenkamer zit erop. Het was een dag vol indrukken en leuke ontmoetingen.

De torenkamer is een heel bijzonder plekje met een uitzicht over het Vondelpark. Je kan de hele dag stiekem mensen kijken en verhaaltjes verzinnen. De televisie is er niets bij! Maar de er moet ook gewerkt worden.

Ik ga een serie maken in de torenkamer, aan de hand van de ruimte en met gebruik van verschillende figuranten. Vandaag had ik ook mijn eerste figurant op bezoek en dat was Jan. 
Ik had nog niet eerder met hem samengewerkt en dan is het altijd even spannend wat er gebeurd.
Maar gelukkig ging het goed en heb ik een start kunnen maken voor de foto-serie van de Torenkamer.

Vanavond was ik in het programma van Jan Mom, mijn radio debuut ;-) Het was leuk maar toch ook spannend om woorden te geven aan een beeldend werk in wording. 
Morgen verwacht ik mijn printer en snijmachine, ik werk graag ook met fysieke foto's dus niet alleen op scherm. Dan kan het puzzelen beginnen. 

De Torenkamer - Sarah van Beelen - Dag 1
Luidspreker Luidspreker
23:39   Geen Noot is Onschuldig: aflevering 13

GEEN NOOT IS ONSCHULDIG, hoorspelserie van Peter te Nuyl over het leven van Frieda Belinfante.

Meer informatie over dit hoorspel.

Rolverdeling aflevering 13:
Frieda Belinfante/Jacqueline Blom
Cello/Krijn ter Braak
Ary Belinfante/Hans Hoes
Bert Drilsma/Fred Goessens
Loevensohn/Fred Goessens
Vrouw/Marjon Brandsma
Henriëtte Bosmans/Lotje van Lunteren
Ober/Xavier Percy
Gerard Hekking/Fred Goessens

Geen Noot is Onschuldig: aflevering 13
Opium

Vrijdag 28 april 2017, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Andrea van Pol

In deze uitzending

Opium is een dagelijks radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. Dagelijks ontvangt de presentator een gast en is er live muziek vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam.

Live muziek - Café des Chansons

Charlotte Haesen studeerde jazz-zang op het Conservatorium Amsterdam.Op een mooie zonnige zaterdagmiddag zong ze Franse chansons op de Noordermarkt, alwaar altvioliste Odile Torenbeek haar ontdekte. Odile en Charlotte besloten een chansons-programma te maken met het strijkkwartet als basis. Hierbij werden gerenommeerde arrangeurs als Paul Prenen en Wijnand van Klaveren betrokken die op bijzondere wijze het chanson om Charlottes stem-timbre wisten te ‘draperen’. Vervolgens ontwikkelt zich Café des Chansons: Charlotte Haesen plus vier musici uit het Nederlands Philharmonisch Orkest, het Tobalita Quartet. Ze brengen schitterend repertoire samen vol mooiste Franse klassiekers van persoonlijkheden als Barbara, Gainsbourg en Piaf.

Live muziek - Café des Chansons
Te gast: Annaleen Louwes

Fotograaf Annaleen Louwes is te gast. Haar fototentoonstelling ‘Black and white and (some) kind of blue or I only want to be happy’ is nu te zien in Het Dolhuys I museum van de geest. De tentoonstelling omvat indringende beelden die Louwes maakte als artist-in-residence op een psychiatrie afdeling in New York. Zij was daar op uitnodiging van de stichting Beautiful Distress.

Te gast: Annaleen Louwes
Torenkamer - Ties Teurlings - Dag 5

Laatste dag in de Torenkamer

Duizend nieuwe blaadjes


Aan het eind van de film Hook wordt Robin Williams wakker geveegd door een schoonmaker die verdacht veel lijkt op het hulpje van kapitein Haak.  In de film reist hij naar Nimmerland om zijn kinderen te redden die door de laatstgenoemde zijn ontvoerd. Robin vraagt kijkend naar de schoonmaker af of hij echt een avontuur heeft beleeft of dat het allemaal maar een droom was. Hier moest ik aan denken toen ik daarnet voor de laatste keer met een kop thee in de stoelen voor het VondelCS zat. Voor mij veegden de twee schoonmakers de laatste sporen van het feest van gisteren weg. Ik moest even gaan staan zodat ze ook bij de flintertjes onder mijn stoel konden.

Ik las de kranten, vooral de columns tot de regen me weer naar binnen dreef.

Daarna heb ik grootste gedeelte van de dag besteed aan het lezen en beantwoorden van vervelende mails van en naar Zij Die Niet Genoemd Mag Worden.

Wat er in die mails stond zal ik niet vertellen. Meer dan twee zinnen moeten er niet aan worden besteed, dat ik ze moest lezen was al zwaar en lelijk genoeg.

Vanavond ben ik nog een keer het mannetje van de radio.

Ik ga het stuk voorlezen dat ik schreef op Woensdag.

Over de vader en het zoontje die ik ontmoette en wat ik daarvan heb geleerd. Die lijkt me het waardevolst. Tussen de emoties door ben ik bezig geweest het in te korten en de essentie eruit te halen. Ik ben het meest tevreden over de laatste zinnen. “Vroeg of laat klappen alle ballonen in ons leven. Maar dat betekent niet dat we moeten stoppen met spelen. De klap hoort erbij.”

Deze gevoelens zijn makkelijker te accepteren als je beseft dat ze erbij horen.

Iedereen maakt ze mee. Ik heb een lange historie van verzet tegen afschuwelijke gebeurtenissen waar ik niks aan kan veranderen.  Over aan paar dagen word ik 24. Het word tijd om me over te geven. Te stoppen met het verzet.

Het is namelijk ontzettend vermoeiend om dat vol te houden.

Gelukkig kan ik schrijven. Gelukkig mag ik schrijven. Gelukkig heb ik altijd het schrijven nog.

Toen ik daarnet naar buiten liep om mij broertje te begroetten begon het te waaien. Het was fantastisch.

Door het geluid van duizend nieuwe blaadjes was het net alsof de oceaan aan het eind van het Vondelpark lag.

Met dank aan alle lieve mensen die ik ontmoet heb in de week van de Torenkamer.


Torenkamer - Ties Teurlings - Dag 5
Luidspreker Luidspreker
23:53   Slaapservice: Johan Goossens - Keulen

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

Johan Goossens - Keulen

Johan Goossens (Sprang-Capelle, 17 november 1982) is cabaretier, schrijver en docent. Hij schrijft elke zaterdag een column in het Parool, onder andere over zijn werk op een ROC. Momenteel is hij in de theaters te zien met Daglicht en zijn nieuwste boek: 'Jongens, ik wil nu toch écht beginnen' ligt nu in de winkels.
Foto: Merlijn Doomernik

Johan Goossens - Keulen
Opium

Donderdag 27 april 2017, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Mieke van der Weij

In deze uitzending

Opium is een dagelijks radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. Iedere werkdag ontvangt de presentator een gast en is er live muziek!
Te gast: David de Jongh

Regisseur David de Jongh. Hij maakte de documentaire Vogelparadijs die komende maandag uitgezonden wordt in Het Uur van de Wolf.

Vogelparadijs - Peter Vos, tekenaar
Met steun van het Mediafonds maakt David de Jongh in co-productie met NTR en Pieter van Huystee, de film "Vogelparadijs", over tekenaar Peter Vos (1935-2010). David verdiept zich momenteel onder meer in het filmen van een van Vos’ favoriete vogels: de mus. Met dank aan Stichting Witte Mus/ Huismusbescherming.

Te gast: David de Jongh
Live muziek - Magda Mendes en Ward Veenstra

Silêncio, de fado dwaalt door Amsterdam. De Portugese zangeres Magda Mendes en gitarist Ward Veenstra presenteren tijdens hun dwaaltocht door Amsterdam traditionele Fado’s en eigen composities op een rauwe, indringende maar bovenal verfijnde manier. Het publiek waant zich een avond in Lissabon en heeft het gevoel in een echte fadoclub te zijn. Ook zal, waar mogelijk, de menukaart tijdens deze concerten helemaal in het teken van Portugal staan. vanavond in Opium een voorproefje.

Live muziek - Magda Mendes en Ward Veenstra
De Torenkamer - Ties Teurlings - Dag 4

Vierde dag in de Torenkamer

Koningsdag


Vanochtend werd ik weer veelte vroeg wakker in de Torenkamer.

Elke ochtend met het gevoel dat er iets heel ergs is gebeurd.

En dan begint de gedachten carrousel over Zij Die Niet Genoemd Mag Worden weer te draaien. De lichtjes gaan aan, de muziek klinkt en de paardjes springen op en neer.

Ik pakte mijn telefoon en keek hoe laat het was. Kwart over zeven. Jezus. Ik had mijn wekker om acht uur gezet om de opening van het Vondelpark te kunnen zien.

Negen uur gingen de poorten open werd mij door de redactie verteld. Dan kreeg iedereen gelijke kans op een plekje.

Gelijke kansen. Dat is ook wel eens leuk voor de verandering. Kleren aan dan maar weer.


Net thuisgekomen.

Bij de hoofdingang was ik opeen steen gaan zitten.

De twee hekkenopeners, een man en een vrouw keken even verbaast achterom maar lieten me verder met rust.Door de spijlen van het hek zag ik de mensen. Een stuk of twintig. We wachtten.Telefoon in de aanslag om te filmen.

Één minuut voor negen.

De mannelijke hekopener praatte in zijn walkietalkie.

De walkietalkie praatte terug en ze liepen naar het hek. Gejoel aan de andere kant. Daar gingen ze! Het lekennet schildpadjes uit hun ei op weg naar de zee. De kamelenrace op de kermis.

De eerste tien waren allemaal vrouw. Hollen, dat deden ze.

Rolkoffers achter zich aan. Rekken met Kleren. Tassen, mandjes. Een man op de fiets haalde hun in.

Na een minuutje filmen, stond ik op van mijn steentje en liep met ze mee, de dag tegemoet. Die kant moesten we op. Allemaal een gelijke kans.

Net thuisgekomen. Ik heb bijna het hele Vondelpark gehad.

Het werd te druk, ik ben over drie Aziatische kinderen en hun moeder heen gesprongen en over het gras terug naar mijn torentje gerend.

Nu zit ik weer achter mijn laptop. De redactie is ook de hort op dus ik ben hier alleen.

Ik heb buiten weer behoorlijk absurde dingen waargenomen.

Ik ben overal lang blijven kijken.

Alles om maar niet aan Zij Die Niet Genoemd Mag Worden te hoeven denken.

Ik zag hoe een klein meisje zitten dop haar hurken en met haar handen tegen haar oren tegen het geluid van de herfstblazer opgesloten werd in een plastic bal.

De vader die dit alles vermoedelijk had georganiseerd controleerde samen met zijn eigen dochter of de sluitstreep goed was afgesloten, daarna mocht het meisje naar het water rennen.

Daar aangekomen kon ze nog geen drie stappen doen of ze gleed alweer onderuit. Ze krabbelde omhoog, stond wankel en daar ging ze weer met haar gezichtje tegen het plastic, beentjes in de lucht.

Zie je nou wel dacht ik: het maakt niet uit welke kant je uit rent je gaat toch altijd weer keihard op je bek.

Ondertussen stond een vrij grote groep mensen onbewogen naar deze worsteling te kijken. Mensen met honden, ouders met kinderen, opa’s en oma’s. Er stond zelfs een flinke rij om hetzelfde te mogen meemaken.

Daarna werd ik gelukkig weer iets vrolijker. Ik focuste mij op de honden die er ook allemaal niks van snapten.

Ze lagen naast de kleedjes van hun gezinnen. Het hoofd op hun voorpoten, af en toe verlangend opkijkend in de richting van het tentje waar broodjes knakworst werden verkocht voor driehonderd euro per stuk.

Ik zag er een kalmpjes naar een meisje met een viool sjokken om er eens rustig tegen aan te pissen. Vivaldi is niet voor iedereen. Hij werd nét op tijd door zijn baasje weggetrokken.

Op mijn weg terug kwam ik tot stilstand in een menigte die stond te kijken naar een schavot waar een jongen met eieren werd bekogeld. Voor het bord stond een rij met uitsluitend mannen die allemaal met een soepele armbeweging probeerden om de eieren zo hard mogelijk tegen het kind aan te smijten.  Applaus en gejoel als er weer een raak was.

Waarom stonden mensen hiernaar te kijken? Waarom deed niemand iets?

‘How much is it?’ hoorde ik een toerist aan zijn vriendin vragen die zijn ogen niet van het gebeuren af kon houden. ‘Where can we pay?’

Ik keek naar de jongen in het schavot. De ogen van het kind waren door de rotzooi op de duikbril bijna niet meer te zien.

Ik vraag me af of deze actie met papa en mama is overlegd.

Waarom liet hij zich zo vernederen? Toen de eierontvanger zijn hoofd even uit het gat trok en opzij stapte om zijn duikbril af te doen en met een handdoek over zijn gezicht te vegen overwoog ik het hem te vragen. Ik liep op hem af.

De viezigheid droop met dikke plakkerige slierten door zijn haar. De jongen pakte een flesje cola van een stoel en nam een slokje. Voor ik bij hem was trok hij de glibberige duikbril alweer over zijn hoofd. Hij stak zijn hoofd weer door het gat.

De toerist die net had gevraagd hoeveel het koste stond klaar met een ei. 

PATS! 

Gejuich! 

Het vertrouwen in de mensheid zakte mij weer eens diep in de schoenen en met afschuw keek ik naar hoeveel eieren er nog stonden.

Gelukkig heb ik ook nog iets gezien dat mijn schoenen weer vulde met hoop.

Vlakbij het VondelCS, in de bocht aan het begin van het Vondelpark hoorde ik muziek. Coole muziek. Het deed me denken aan het jazzritme dat wordt gespeeld in de film Birdman.

Twee jongens zorgden ervoor dat het bestond. Twee broers vermoedde ik. Een lange dunne achter het drumstelen een kleine op elektrische gitaar. Alles gloednieuw, in contrast met hun sjofele uiterlijk. Lange haren, vieze kleren. De wolvenbroeders. Achter hen dansten twee meisjes wanhopig springend op en neer om hun aandacht te krijgen.

Maar de wolvenbroeders keken niet om. Ze keken ook niet naar de mensen die voor hen stonden te kijken. Ze speelden. Met hun ogen dicht. Soms is dat beter.

De Torenkamer - Ties Teurlings - Dag 4
Luidspreker Luidspreker
23:37   Geen Noot is Onschuldig: aflevering 12

GEEN NOOT IS ONSCHULDIG, hoorspelserie van Peter te Nuyl over het leven van Frieda Belinfante.

Meer informatie over dit hoorspel.

Rolverdeling aflevering 12:
Frieda Belinfante/Jacqueline Blom
Cello/Krijn ter Braak
Buffie Chandler/Cene Hale
Van Beijnum/Hans Hoes
Chairman of the Board/Michael Diederich
Commercial voice/Marnie Baumer
Eliane Mittelman/Nicole Mischler

Geen Noot is Onschuldig: aflevering 12
Opium

Woensdag 26 april 2017, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Mieke van der Weij

In deze uitzending

Opium is een radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. De presentator ontvangt een hoofdgast en er is live muziek! Iedere werkdag live vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam. .

Te gast: Nhung Dam

Nhung Dam (1984) ging na haar studie psychologie naar de Amsterdamse Toneelschool. Ze is actrice en theatermaakster. Ze schreef diverse toneelstukken, die vertaald zijn naar het Duits en Engels.

Duizend vaders
In een afgelegen dorp aan de rand van de wereld probeert een Vietnamese familie te overleven. Als bootvluchtelingen werden ze door een noordelijk vrachtschip uit het water gevist en in een voor hen onbekend ijskoud land geplaatst. Als de vader op een dag onaangekondigd vertrekt, zit de Chinese maffia het achtergebleven gezin op de huid. De elfjarige dochter raakt bekneld tussen de totale wanhoop van haar moeder en de gekte van de omgeving vol vreemden. Het enige wat ze heeft in een wereld vol hoeren, tandpastaverkopers en gokverslaafden is haar rijke verbeelding. Duizend vaders is een ontwapenend verhaal, even zuiver als tragisch. Geschreven met lichte toets en volkomen dichtbij.

Te gast: Nhung Dam
Live muziek: Trio Cortado

Sinds december 2012 vormen Hannah de Witte, Arthur Klaassens en Jasper Grijpink Trio Cortado. De drie blazers kennen elkaar van hun gezamelijke studietijd aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Het trio, met de ongebruikelijke samenstelling van fluit, althobo en basklarinet, viel al snel bij het publiek in de smaak. Inmiddels heeft Trio Cortado flink aan de weg getimmerd. Trio Cortado speelde onder meer in de Kleine Zaal van het Concertgebouw. In 2013 werd de halve finale bereikt van het Internationale Kamermuziekconcours Almere.
Foto: James Oesi

Live muziek: Trio Cortado
Luidspreker Luidspreker
23:09   De Torenkamer - Ties Teurlings - Dag 3

Dag drie in de Torenkamer

PANG!


Alle stoelen waren nog leeg. Ik zette mijn kopje neer op het tafeltje en ging zitten. De schommelstoel veerde naar achter en weer terug. Ik deed mijn ogen dicht en probeerde even aan nikste denken.

Toen ik ze weer open deed zagik een man tegen de heg zijn fiets parkeren. Hij haalde het sleuteltje eruit enkwam mijn kant op.  Achter hem huppelde zijn zoontje, een jaar of drie, blonde krulletjes,  vrolijk achter hem aan.

De papa nam plaats. Hij liet een stoel tussen ons in.

‘Kunnen wij wat bestellen?’ vroeg hij aan het meisje dat iets op stond te ruimen in het kastje met bestek.

‘Nee, sorry, het terras is nog gesloten.’

‘Hoe laat gaat het open dan?’

‘Tien uur.’

‘Oh.’

Vader keek op zijn horloge.

‘Nou, dan wachten we even', zei hij schouderophalend tegen zijn zoon.

Op de weg voor het VondelCS reden twee meisjes voorbij

, de paardenstaarten zwiepend heen en weer.  Allebei droegen ze een speciaal joggingpak alsof ze zich verderop onder luid gejuich van een ander terras met een helmpje op uit een kanon zouden laten schieten.

Naast me sprong het jongetje bij zijn vader op schoot en begon te onderzoeken of er geluid uit zijn neus kwam als je erop drukte.

Ze lachten er samen om.

‘Jij moet mijn handen vasthouden!’ riep het zoontje terwijl hij op zijn been klom. ‘En nu omhoog!’

Vader deed wat hem werd opgedragen en tilde zijn zoon met been en al de lucht in. Het kind genoot ervan zoals alleen kinderen dat kunnen. Zonder schaamte.

‘Nog een keer! Nog een keer!’

‘Dit is de laatste keer, hoor,  papa’s been wordt een beetje moe.’ Hij werd weer veilig op de grond gezet.

‘Waarom krijgen we niks te drinken?’

‘We moeten nog even wachten tot het terras open is.’

´Hoe lang dan?’

‘Een half uurtje.’

Ik besloot me ermee te bemoeien.

‘Ik werk hierboven, ik wil wel voor jullie wel iets te drinken halen.’

Vader keek me aan. ‘Dat zou fijn zijn.’

‘Wat wil je hebben? Thee?’

Hij knikte. ‘Ja. Graag. ’

‘En voor hem?’

‘Heb je appelsap?’

‘Ik ga even kijken, ik ben zo terug.’

Ik holde de trappen op naar boven. Op de een of andere hangt er hier in het trappenhuis een enorme bedorven rotte lucht alsof er ergens een lijk ligt te ontbinden. Straks maar eens vragen of er iemand van het personeel wordt vermist.

‘Dankjewel,’ zei vader toenik hem zijn thee gaf. ‘Krijg je wat van ons?’

‘Nee, hoor.’

Ik pakte mijn eigen thee en ging weer zitten. Hij was inmiddels afgekoeld.

‘Kijk eens wat die aardige meneer voor ons heeft gebracht, dat is sinaasappelsap, wil je dat hebben?’

Het jongetje keek mij even wantrouwend aan, keek weer naar zijn vader en schudde toen beslist nee. ‘Nou, misschien lust je het straks nog wel. Kom maar even bij mij zitten. Pas op de tafel want dat is hete thee.’

Het jongetje sprong bij hem op schoot en sloeg zijn armpjes om zijn nek en verborg zijn hoofd in zijn schouder.

‘Wat doe je hier voor werk?’ vroeg hij aan mij.

‘Ik zit tot vrijdag in dat torenkamertje daar.’ Ik wees.

‘Elke week mag er een nieuwe kunstenaar in wonen om iets te maken en ik probeer er te schrijven over mijn liefdesverdriet.’

‘Ah, dat lijkt me lastig.’

‘Ja.’

We waren even stil.

‘Is het al lang uit?’

Ik dacht even na.

‘Vier weken.’

‘Dus dat is nog niet zo lang geleden?’

‘Nee. We woonden samen, hierin Amsterdam.’

‘Oja?’

Ik knikte.

‘Mijn fiets staat er nog. Die moet ik nog een keer ophalen.’

‘En spreken jullie elkaar?’

‘Nee, dat wil Zij Die Niet Genoemd Mag Worden niet.’

‘Dan wordt het lastig, natuurlijk.’

‘Nouja, ik kan de buurvrouw vragen of ze de deur voor me open doet. Het was een soort flat met appartementen.’

‘En waar woon je nu?’

‘Terug bij mijn ouders.’

‘En die wonen?’

‘Vlakbij Breda. Ze zijn gescheiden.’

Stilte.

‘Wonen jullie in Amsterdam?’ vroeg ik.

Vader knikte.

‘Ik breng hem nu naar zijn moeder, die woont in West.’

De papa aaide zijn zoon over zijn hoofd. ‘Deze lastpak heb ik gekregen nádat het uit was.’

‘Echt waar?’

‘Ja, we zijn nog één keer samen geweest en toen is het gebeurd.’

‘Goh. Ja, dat kan natuurlijk ook. Nou, wie weet belt mijn vriendin me volgende week wel op.’

We lachten erom. Ik wist even niet wat ik daarna zou moeten zeggen of vragen. En of ik dat durfde.

‘Was dat moeilijk?’ vroeg ik.‘Hebben jullie erover getwijfeld?’

‘Ik wist dat zij graag eenkind wilde dus ik gunde het haar heel erg en ik wist dat ik een rol wilde spelen in zijn leven. Maar ik wist het pas zeker toen ik hem voor het eerst zag. Het is mijn kleine lastpak.’

Opeens verscheen het terrasmeisje.

‘Wilt u iets bestellen?’vroeg ze aan de papa.

‘Ik wil wel een koffie.’ Hij keek naar mij. ‘Wil jij nog iets?’

‘Nee, hoor, dankjewel.’

‘Weet je het zeker?’

‘Doe mij ook maar een koffie,’ zei ik tegen het meisje.

Ze liep weer naar binnen en stapte opzij om haar collega’s door te laten die samen een oranje ballonen toren naar buiten tilden. Ze zetten hem neer aan het eind van de mat.

‘Die zijn voor morgen, natuurlijk,’ zei vader. ‘Voor koningsdag.’ Een van de obers liep op het zoontje af met een enorme ballon. ‘Alsjeblieft!’

Het zoontje ontving zijn cadeau met open armen. Hij liet hem aan ons zien. De ballon was bijna drie keer zo groot als hij. ‘Kijk eens, papa! Kijk eens!’

‘Ik zie het, jongen.’

 ‘Ik ga hem hélemaal omhoog gooien!’  En dat deed hij. Het jongetje rende er lachend en dolgelukkig achteraan. Het viel me ineens op hoeveel fietsers er hier fietsen en hoe dichtbij het water was. ‘Blijf maar een beetje hier,’ riep de papa naar zijn zoon. Hij speelde en speelde. Het kind schopte de ballon omhoog en ving hem weer alsof er in de hele wereld niks leukers bestond.

Zijn vader en ik genoten van de zon.

‘Wil jij kinderen?’ vroeg hij.

‘Ja,’ zei ik. ‘Heel graag.’

“PANG!”

Met open mond en grote ogen van verbazing stond het jongetje naar zijn lege handen te kijken waar net nog een ballon in te zien was.

En daarna gebeurde er iets opmerkelijks. Het jongetje begon te lachen. Vrolijk. Vrolijker dan toen hij de ballon nog had. Niet teleurgesteld. Blij. Hij vond het grappig. De ballon klapte, het spel was onherroepelijk voorbij maar het jongetje lachte erom.

Vanaf het begin dat de ballon werd geaccepteerd was de klap onvermijdelijk. Die zat altijd al in de ballon.

Vroeg of laat klappen alle ballonen in ons leven. Maar dat betekent niet dat we moeten stoppen met spelen.

De klap hoort erbij.

 

De Torenkamer - Ties Teurlings - Dag 3
Luidspreker Luidspreker
23:37   Geen Noot is Onschuldig: aflevering 11

GEEN NOOT IS ONSCHULDIG, hoorspelserie van Peter te Nuyl over het leven van Frieda Belinfante.

Meer informatie over dit hoorspel.

Rolverdeling aflevering 11:
Frieda Belinfante/Jacqueline Blom
Cello/Krijn ter Braak
Morris Brenner/Rob Andrist Plourde
Lily Kraus/Karin Wisotzky
Frances Vanderbilt/Tamara Richards
Dick Richard/Emil Struyker Boudier
Eliane Mittelman/Nicole Mischler
Fan 1/Else Soelling
Fan 2/Cene Hale
Jaap den Daas/Harry van Rijthoven
Ivy Frasier/Marine Baumer

Geen Noot is Onschuldig: aflevering 11