Uitzending gemist

Opium

Maandag 13 november 2017, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Annemieke Bosman

In deze uitzending

Vandaag presenteert: Annemieke Bosman.
/>span>Opium is een radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. De presentator ontvangt een gast en er is live muziek! Iedere werkdag live vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam.

Te gast - Siegfried Woldhek

Siegfried Woldhek (1951) legt zijn ideeën vast in tekeningen en organisatievormen. Na zijn biologiestudie werkte hij voor Vogelbescherming, eerst als bioloog en later als directeur (1985-1990). Van 1990-1998 was hij directeur van het WWF Nederland en tot 2002 directeur van het Action Network van het internationale WWF. In de periode 2002 - 2011 startte en leidde hij de internet organisatie NABUUR.com.Woldhek is bekend van de vele psychologische portretten die hij sinds 1976 tekent voor onder meer Vrij Nederland (literaire portretten) en NRC (politieke prenten, sporters).

Zijn boek 'Siegfried Woldhek: Zie zo - tekeningen enz.' komt nu uit. Een groot overzichtswerk met 350 (!) afbeeldingen en bijdragen van Kees van Kooten, Peter Vandermeersch, Eddy de Jongh, Carel Peeters en Jean-Pierre Geelen.

Te gast - Siegfried Woldhek
Live muziek - Olga Vocal

Het Olga Vocal Ensemble is een fris Nederlands ensemble met internationale wortels, bestaande uit vijf mannelijke zangers. Olga werd in 2012 opgericht aan het Utrechts Conservatorium. Bjarni Guðmundsson zingt eerste tenor, Jonathan Ploeg tweede tenor, Gulian van Nierop neemt de baritonpartij voor zijn rekening. Pétur Oddbergur Heimisson zingt eerste bas en Philip Barkhudarov zingt de allerlaagste noten. Alle vijf de leden zijn studenten van Jón Þorsteinsson in Utrecht.

Met hun nieuwe concert 'It's a woman's world' eren ze iconische vrouwelijke muzikanten door de eeuwen heen. Zo spelen ze muziek van onder andere Nina Simone en Hildegard von Bingen.

Live muziek - Olga Vocal
Luidspreker Luidspreker
23:55   Slaapservice: Barber van de Pol - fragment uit roman Hemelse dieren

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

Barber van de Pol - fragment uit roman Hemelse dieren

Barber van de Pol (1947) is bekend als vertaalster van onder andere Jorge Luis Borges (El Aleph) en Julio Cortázar. Haar vertaling van Cervantes' Don Guichotte (1977) was een groot succes. Ze schreef kinderboeken, romans, essays en columns. Haar nieuwste roman is Hemelse Dieren.

Hemelse Dieren
De beschaafde Nootje vindt in de onbehouwen kunstenaar Terry Bommeljée haar grote liefde. Lange tijd hebben de twee genoeg aan elkaar en hun zelf gecreëerde paradijs. Dan wordt Terry bij toeval een BN'er en weet hartsvriendin Jet een wig tussen het stel te drijven. Zullen ze ooit in staat zijn de idylle te laten herleven? Hemelse dieren is een betoverende roman over de liefde, maar vooral over de clash tussen nature en nurture, tussen intellect en drift, rede en onderbuik.

Barber van de Pol - fragment uit roman Hemelse dieren
Luidspreker Luidspreker
23:19   De Torenkamer: Vincent van Meenen - Dag 1

De hele voormiddag op de trein vanuit Antwerpen helemaal naar de torenkamer. Onderweg zag ik mannen in oranje pakken onder een brug op hun bootjes. En even verderop rechts een alpacaboerderij. Veel zwanen en kleinere vogels, misschien een zilverreiger, zwarte stipjes waar je alweer aan voorbij bent. Ik wil mijn residentie vieren met een glaasje champagne op de trein maar de NS-catering schenkt geen alcohol voor 12 uur. Ik kom aan en voel meteen dat hier iets te gebeuren staat. Balken zonlicht vallen de torenkamer in. Ik pak mijn koffers uit en ga meteen aan de slag met de handpop die ik maakte, een tekening van Maria die ik schilderde op een enveloppe. Ik steek mijn hand door de enveloppe. Geen idee wat Maria te zeggen heeft. De tijd van het wachten is gekomen.

De Torenkamer: Vincent van Meenen - Dag 1
Opium

Vrijdag 10 november 2017, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Andrea van Pol

In deze uitzending

Opium is een dagelijks radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. Dagelijks ontvangt de presentator een gast en is er live muziek vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam.

Te gast: Claudy Jongstra

Kunstenaar Claudy Jongstra tovert in 2018 het Suikerunieterrein om tot haar Waste NO Waste Factory. Het project borduurt voort op haar culturele non-profitorganisatie Farm of the World, waarmee ze onderzoek doet naar hoe mogelijkheden van het platteland een bijdrage kunnen leveren aan een inclusieve, duurzame en vitale samenleving. Claudy Jongstra is het tegenovergestelde idee van de romantische kunstenaar, eenzaam opgesloten in haar atelier, wachtend op inspiratie. Ze treedt de wereld tegemoet en gebruikt haar creativiteit en kunst om maatschappelijke veranderingen teweeg te brengen in de wereld.

Te gast: Claudy Jongstra
Luidspreker Luidspreker
23:48   Slaapservice: Maria Barnas uit de roman Altijd Augustus

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

Maria Barnas uit de roman Altijd Augustus

Maria Barnas (1973) is schrijver, dichter en beeldend kunstenaar. Ze debuteerde in 1997 met de roman Engelen van ijs. Haar poëziedebuut maakte ze in 2003 metTwee zonnen en werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs. In 2009 ontving zij de J.C. Bloemprijs voor Er staat een stad op. Recent verscheen haar derde roman Altijd Augustus.

Foto: Blommers/Schumm

Maria Barnas uit de roman Altijd Augustus
Wouter Klein Velderman - Dag 5


Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,

Over many a quaint and curious volume of forgotten lore—

    While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,

 

Vogels, vogels, vogels. Ik had er even genoeg van en besloot gisteravond, vlak voor middernacht mijn motor aan te trappen en naar huis te sturen.

Even geen zee van PVC, geen reporters op safari, geen radicale denkers en ridicule doeners. Vier dagen en vier nachten leven in de publieke radioruimte van Nederland had mij erg mat en moe gemaakt.

 

In de Torenkamer was het de hele week nogal fris. Thuis had ik een kachel waar ik naar hartelust houten pallets in kon verbranden. Het was al laat, maar ik besloot toch om het vuur nog even hoog op te stoken. Lampenolie, karton en hout. In gedachten zag ik de vlammen al dansend tegen de wanden van mijn Spaanse houtkacheltje. De temperatuur kan nu ieder moment gaan stijgen.

 

As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.

“’Tis some visitor,” I muttered, “tapping at my chamber door—

            Only this and nothing more.”

 

Ik werd wakker van een tik. Of was het een schuif? Iets tikte en schoof. En wat was het nog steeds akelig koud in huis. Ik probeerde zo stil mogelijk op te staan. Halverwege de kamer stopte ik om de herkomst van het geluid te vinden. Maar het bleef stil.

 

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December;

And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.

 

Ik opende mijn kachel, een bovenlader. Een dikke grijze rookwolk vloog op. Binnen in de kachel was het koud en nat. Daar snapte ik niets van, want op de schoorsteen, boven op het dak van mijn huis, had ik ooit zelf een kapje geplaatst dat de regen ervan moest weerhouden door te dringen tot mijn droge, warme nestje.

 

    Eagerly I wished the morrow;—vainly I had sought to borrow

    From my books surcease of sorrow—sorrow for the lost Lenore—

For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore—

            Nameless here for evermore.

 

Lampenolie, karton en hout. Ik heb me nooit verdiept in het maken van vuur binnenshuis. Dat was tot nu toe nooit nodig geweest.

 

Back into the chamber turning, all my soul within me burning,

Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.

 

Deze keer leek het vuur aan te slaan. Het flesje lampenolie was nu helemaal leeg. Bij het neerlaten van het stalen deksel zag ik nog net hoe de vlammen in vol enthousiasme over elkaar heen stormden, richting het gitzwarte trekgat. Ik knikte zelfgenoegzaam, ik had brand gemaakt.

 

    “Surely,” said I, “surely that is something at my window lattice;

      Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore—

Let my heart be still a moment and this mystery explore;—

            ’Tis the wind and nothing more!”

 

Maar het schuiven werd krassen, een intens en ongelijk geluid. Het kwam vanuit de schoorsteenpijp. Een plof klonk, gevolgd door een roetwolk die zich door de kleine openingetjes van asla en luchtkanaal naar buiten perste.

 

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,

In there stepped a stately Raven of the saintly days of yore;

 

Ik lichtte de klep en zag dat het vuur wederom gedoofd was. Ik besloot het interieur nog aan een laatste inspectie te onderwerpen. Nu voornamelijk uit veiligheidsoverweging. Er was iets mis met het rookkanaal, dat was zeker, en ik wilde niet dat de vlammen mij vannacht uit mijn slaap zouden likken.

 

Het zicht naar binnen werd geblokkeerd. Iets met witte vlekjes. Vlekjes op iets zachts. Langzaam liet ik mijn hand afzakken de duisternis in. Ik voelde een vleugel. Een vleugel en een levenloos warm pluizig lichaampje.

 

 Met in mijn ene hand wat vlekjes en veertjes begon ik met mijn andere hand te bladeren in de grote Nederlandsche Vogelen van Nozeman & Sepp. Mijn hart stokte op pagina 84: Sturnus et Cinclus, Spreeuw en Waterspreeuw.

 

Je kan de Torenkamer wel willen verlaten, maar de Torenkamer verlaat jou nooit.

 

(Uit The Raven van Edgar Allan Poe)

Wouter Klein Velderman - Dag 5
Live muziek: Dudok Kwartet

Het Dudok Kwartet studeerde in juni 2013 met de hoogste onderscheidingen af aan de Nederlandse Strijkkwartet Academie. Mede door hun successen op internationale concoursen wordt het kwartet erkend als een van de meest veelbelovende jonge strijkkwartetten van Europa. Hoogtepunten van het seizoen 2015/2016 waren onder andere optredens in het Concertgebouw in Amsterdam en het Konzerthaus in Wenen en de première van een nieuwe opera van Kaaija Saariaho in samenwerking met De Nationale Opera, met Philippe Jaroussky in een van de hoofdrollen.
Onlangs speelden ze Mendelssohns zesde strijkkwartet in het Concertgebouw. Het Dudok Kwartet is internationaal geroemd om z'n warme, rijke klank.

Live muziek: Dudok Kwartet
Opium

Donderdag 9 november 2017, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Annemieke Bosman

In deze uitzending

Opium is een dagelijks radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. Iedere werkdag ontvangt de presentator een gast en is er live muziek!
Te gast: Anna Tummers

Zelden zijn er meer humoristische schilderijen gemaakt dan in de Nederlandse Gouden Eeuw. Ondeugende kinderen, dwaze boeren, malle dandy’s en drinkebroers, kwakzalvers, koppelaars, luie dienstmeiden en lustige dames – ze figureren in grote getalen in topstukken uit de Gouden Eeuw. De tentoonstelling De kunst van het lachen. Humor in de Gouden Eeuw biedt voor het eerst een overzicht van humor in de Nederlandse zeventiende-eeuwse schilderkunst. Deze tentoonstelling is van 11 november 2017 tot en met 18 maart 2018 te zien in het Frans Hals Museum.

Anna Tummers is conservator oude kunst van het Frans Hals museum en stelde de tentoonstelling samen.

Te gast: Anna Tummers
Live muziek - Johannes Möller

De Zweedse gitarist Johannes Möller werd eens de mogelijke 'Zweedse Mozart van deze tijd' genoemd. Möller is behalve gitarist ook begenadigd componist. De eerste CD met werken van zijn hand verscheen toen hij veertien jaar oud was. Hij was toen al volop actief als uitvoerder van eigen én andermans werk. Johannes Möller speelt inmiddels in Europa, Azië en Zuid Amerika. In 2010 won hij de Concert Artist Competition van de Guitar Foundation of America, een prijs die onder andere bestond uit meer dan zestig concerten door de Verenigde Staten en China.

Live muziek - Johannes Möller
Wouter Klein Velderman - Dag 4

Met één ferme sprong plonste ik vanochtend de torenkamer binnen. Hup, zo met mijn beide natte motorlaarzen in de bont gekleurde kolkende massa PVC doek. Twee rooie stoeltjes dreven mij tegemoed. Ik draaide er één een kwartslag, zodat ze elkaar recht in de ogen keken. Mijn eerste gast van vandaag kon zich ieder moment melden.

 

We spraken over grote belangrijke Nederlandse firma’s met immens monumentale begrotingen. Over de mogelijkheid om de kunstenaar, zeg maar net als vroeger weer een plekje te geven binnen dit financiële landschap. Hoe er voortaan weer gelden zouden kunnen vloeien. Hoe beekjes en rivieren, vanuit de hoge bergen waar de firma’s staan, zo naar de groene weiden van de kunstenaar zouden kunnen stromen. Niet door de verkoop van kunstwerken, want die stroompjes staan droog, maar op een hele mooie nieuwe manier. Mijn eerste gast kan mooi denken. Fijn om zo de dag te beginnen.

 

Voor mijn tweede gast blijft kunst altijd een raadsel, en daar schrijft hij mooie lange stukken over. Hij had al vaker gehoord van de torenkamer, maar was er nog nooit binnen geweest.

Plons, plons. Vijf PVC-vogeltjes krulden wat onhandig van de muur en keken ons met één oog wat angstig aan. Hier en daar dreef nog een geknipt veertje, een snaveltje of een pootje. Ik keek om me heen en vroeg me af of wat hier gebeurde wel raadselachtig genoeg was.

 

We raakten aan de praat. Eerst over de toren zelf. De toren die eigenlijk deel van het werk was geworden. ‘Waarom dan?’ vroeg mijn gast terecht. ‘Ik heb haar gevuld met mijn materiaal, het is nu een installatie.’ Antwoordde ik. ‘We zitten op een golf van restmateriaal, terwijl we betekenis maken met de zorgvuldig gekozen woorden die we gebruiken in ons gesprek.’ ‘Ah, ja.’ Zei hij. ‘En aan de wanden hangen rotsen. Grote ruimtelijke kleurvlakken, van PVC, dat zijn sculpturen. En in de ruimte zitten wij dus, en we praten over de vogels. De platte vogels die niet alleen door mij gemaakt zijn, maar ook door mijn gasten. Wil je misschien een vogel knippen?’ ‘Nee.’ Zei hij. ‘Mijn collega’s van de Avrotros zijn ook deel van het werk.’ Vervolgde ik. ‘Ze komen af en toe kijken. Soms ook als ik slaap.’ Hij keek ernstig en vroeg ‘Neem je dit dan op?’ ‘Nee.’ Antwoordde ik. ‘Ook niet alleen het geluid?’ ‘Nee. Antwoordde ik nogmaals. ‘En je schrijft er elke dag over in een blog die op Radio 4 bij Opium wordt geplaatst? Is dat ook kunst?’ ‘Het maakt deel uit van het werk.’ Zei ik. ‘Mooi.’ Slaakte hij krachtig. ‘En dit gesprek?’ ‘Dat ook.’ ‘Dank je wel, over ongeveer twee weken schrijf ik op mijn website waarom jouw kunst voor altijd een raadsel zal blijven.’ Ik voelde me vereerd.

 

‘s Avonds stonden drie mime-studenten van de academie voor Theater en Dans beneden in de regen op mij te wachten. Bij het verwelkomen liep ik naar buiten en voelde grote natte druppels op mijn kale hoofd vallen. Ik toonde ze de weg naar boven. De studenten gingen mij voor, de Torenkamer binnen: plons, plons, plons, hoorde ik in de verte vanuit het keukentje bij de koffiemachine.

 

Toen ik even later met mijn volle dienblad de ruimte binnen kwam, wist ik niet wat ik zag. Alle vogels konden vliegen. In mooie sierlijke curves, krachtig aangezet door sterke mime bewegingen zwiepten ze door de ruimte. 

Wouter Klein Velderman - Dag 4
Luidspreker Luidspreker
23:54   Slaapservice: Nicolien Mizee uit Faxen aan Ger

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

Nicolien Mizee uit Faxen aan Ger

Nicolien Mizee (1965) debuteert in 2000 met het boek Voor God en de Sociale Dienst, en haar tweede roman Toen kwam moeder met een mes werd in 2004 genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. 
Voor NRC Handelsblad schreef ze de veelgelezen column ‘Schrijfles’, over haar ervaringen als lerares proza schrijven. Die verzamelde columns verschijnen in 2009 onder de titel Schrijfles. 

In juli van 2017 komt haar laatste boek De Kennismaking, Faxen aan Ger uit. Sinds Mizee in 1994 les in scenarioschrijven kreeg van Ger Beukenkamp, stuurt zij hem faxen. Deze brieven, die ze bijna dagelijks aan haar leermeester schrijft, en die Ger Beukenkamp nooit beantwoordde, lezen als een dagboek; over haar haar worsteling met de sociale dienst, geld, vrienden, familie, het schrijven en met relaties. Samen met haar zus Xandra maakt ze eens in de twee jaar een pastiche-opera. Twee jaar geleden ging die over het rampenschip Costa Concordia. Dit jaar nog brengen zij een nieuwe opera met de titel “De zaak Mata Hari”. Daarin ontmoet Paul Witteman - die als Bach-liefhebber een hekel heeft aan opera - een soort geestverschijning van Mata Hari. De opera is 17 en 18 november in Haarlem, en 27 december in Leeuwarden te zien. 

Nicolien Mizee uit Faxen aan Ger
Opium

Woensdag 8 november 2017, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Andrea van Pol

In deze uitzending

Opium is een radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. De presentator ontvangt een hoofdgast en er is live muziek! Iedere werkdag live vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam. .

Te gast: Leonard van Munster

Leonard van MunsterLeonard van Munster (1972, Amsterdam) staat bekend om het maken van installaties in de publieke ruimte. Idealiter werk dat onlosmakelijk is verbonden met de omgeving en je aan het denken zet. Zo bouwde hij een Fata Morgana onder de rondweg van de A10 in Amsterdam, compleet met palmbomen, bananenbomen en een waterval die vanaf een rotspartij naar beneden klettert. Het werk is afgeschermd met een metershoog stalen hekwerk. Onbereikbaar dus, in ‘the city of concrete’. Tevens bouwde Van Munster een boomhut op het 50 meter hoge Stedelijk Museum en liet hij een schip (Fortuna) van 15 meter kapseizen in het financiële centrum van Amsterdam. Het schip was een reactie op de het roerige tijdsbeeld van de maatschappij, een kritiek op grote bedrijven in tijden van financiële crisis.

Voor RAUM (een maakplaats in Utrecht) bouwt Leonard van Munster de Berlijnpleinfontein: een metershoge rotspartij met fontein en begroeiing en bovenin een heuse ‘villa’ op schaal. Dat de villa in werkelijkheid nog geen 2 x 2 meter zal zijn, werkt vervreemdend. Van Munster: “Een fontein heeft een symbolische waarde: de verwijzing naar water en de bron van het leven. Het veranderlijke van water dat toch altijd een geheel is, de schittering en weerkaatsing. Fonteinen bieden daarnaast verfrissing, verfraaiing en van oorsprong ook drinkwater. Vanwege de grootse uitstraling zijn fonteinen vaak een statussymbool van machthebbers, overheden en projectontwikkelaars. De ‘gewone’ man kan echter tegenwoordig, met een ritje langs de bouwmarkt, zonder al te veel moeite een eigen fontein kan aanleggen. In menig Vinex wijk vindt men dan ook paradijselijke tuintjes met kabbelende waterval en vijver.” De fontein is een kruising tussen luxe symboliek en daadwerkelijk minimaal comfort: exact datgene waar de nieuwe inwoners van Utrecht volgens Van Munster naar op zoek zijn.

Leonard-van-Munster-mountain-structure- klein.jpg

Te gast: Leonard van Munster
Live muziek: Misha Fomin

Sinds zijn spectaculaire debuutrecital in Het Concertgebouw, Amsterdam (2002) is de pianist Misha Fomin niet meer weg te denken uit het Nederlandse muziekleven. Zijn optredens worden altijd als een niet-te-missen evenement beschouwd. Door zowel binnen- als buitenlandse pers wordt zijn spel geprezen om zijn vloeiend natuurlijke virtuositeit, rijk kleurenpalet en muzikale intelligentie.
Fomin begon zijn pianostudie in zijn geboortestad Nalchik, Zuid Rusland. In Moskou studeerde hij cum laude afaan de befaamde Muziekacademie Gnessin bij Lina Bulatova (zelf leerlinge van Helena Gnessina en delegendarische Heinrich Neuhaus) en was gedurende twee jaar haar assistent. In Rusland had hij al op jonge leeftijdeen succesvolle carrière en gaf vele concerten door het hele land. Naast solistische optredens is hij ook actief in Kamermuziek- verband. Zijn samenwerking met hetgerenommeerde Atrium String Quartet, heeft geresulteerd in een prachtige Shostakovich opname, die met een10 werd bekroond in het blad Luister. Sinds 2015 maakt Fomin deel uit van het Balakirev Pianotrio.

Foto: Hans van der Woerd.

Live muziek: Misha Fomin
Luidspreker Luidspreker
23:52   Slaapservice: Johan Goossens - Riem

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

Johan Goossens - Riem

Johan Goossens (Sprang-Capelle, 17 november 1982) is cabaretier, schrijver en docent. Hij schrijft elke zaterdag een column in het Parool, onder andere over zijn werk op een ROC. Momenteel is hij in de theaters te zien met Daglicht en zijn nieuwste boek: 'Jongens, ik wil nu toch écht beginnen' ligt nu in de winkels.


Foto: Merlijn Doomernik

Johan Goossens - Riem
Luidspreker Luidspreker
23:22   Wouter Klein Velderman - Dag 3

Ik overweeg al enige tijd om in mijn atelier een poes te nemen. Het lijkt me een fijn idee dat wanneer ik ’s avonds na een dag hard werken de deur achter me dicht trek, het leven daar gewoon doorgaat. Dat tussen de koude Sculpturen, de gedoofde kachel en de vieze afwas een lekkere warme pluizebol voortschrijdt, haar geur verspreidend door met gekrulde staart de slijpschijf te begroeten en in vol enthousiasme de PVC föhn, de bonkige naaimachine en de grote Nederlandsche Vogelen van Nozemann & Sepp gedag te koppen. 


Afgelopen nacht heb ik daarom mijn torenkamer verlaten en ben naar het naastgelegen kantoor van mijn collega’s van de Avrotros geslopen. Tussen middernacht en heel vroeg in de ochtend gaat het alarm in het hele gebouw erop, met uitzondering van de bovenste etage. Dit gaf mij ruim de tijd om hier mijn geur te verspreiden. Ik heb vroeger vaak de poes die wij in huis hadden met zijn voorpootjes zien trappelen, alsof ze deeg aan het kneden was. Ik besloot bij de Avrotros op zoek te gaan naar een zachte ondergrond, waarop ik met mijn pootjes goed kon melktreden, want zo heet dat. 


Iedere medewerker heeft in dit kantoor een identiek bureau met bijpassende verchroomde Eames stoel en heerlijk zachte witte bekleding. Deze stoelen bieden genoeg ruimte voor twee billen, en dus ook voor twee handen of vuistjes, maar is net te klein om ook nog eens twee voeten bij te plaatsen. Want mensen treden melk met zowel handen als voeten, had ik inmiddels bedacht. Geen punt, ik had die nacht 18 exemplaren tot mijn beschikking. Ik rolde ze allemaal de torenkamer binnen en zag dat er waarschijnlijk gestapeld moest gaan worden.


Goed, lang verhaal kort, het werkte niet. De zachtste ondergrond binnen een werkvloer is toch altijd die van de kunstenaar. Door de drie kubieke meter stofresten kreeg ik het meubilair niet gestapeld. Ook niet wanneer ik ter ondersteuning de prullenbakken en de magnetron gebruikte. 


Buiten werd het al licht. Ik hoorde de schoonmakers beneden. Ik besloot toch maar iets met vogels te doen. Ik knipte er vijf. Vijf platte, voor aan de muur. En viel vervolgens voldaan in mijn mandje in slaap.

De Torenkamer: Wouter Klein Velderman - Dag 3
Opium

Dinsdag 7 november 2017, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Mark Brouwers

In deze uitzending

Opium is een radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. De presentator ontvangt een gast en er is live muziek! Iedere werkdag live vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam.

Live muziek: Laurens de Man

Laurens de Man (’s-Hertogenbosch, 1993) treedt veelvuldig op als pianist en organist, als solist en in kamermuziekverband. Hij studeerde piano en orgel aan het Conservatorium van Amsterdam, bij resp. David Kuyken, Jacques van Oortmerssen († 2015), Pieter van Dijk en Matthias Havinga. Van 2012 tot 2017 volgde hij aan dit instituut ook bijvaklessen klavecimbel bij Johan Hofmann. Sinds januari 2012 is Laurens hoofdorganist van de Janskerk in Utrecht, waar hij een Bätz-Witte orgel uit 1861 bespeelt. Daarnaast was hij in 2014 stagiair-organist van de Oudekerkgemeente in Amsterdam. Vanaf oktober 2017 zet hij zijn studie voort aan de Berlijnse Universität der Künste bij Leo van Doeselaar (Postgraduate Advanced Organ Studies).

Live muziek: Laurens de Man
Te gast: Alexander de Jong & Klaus Bertisch

Twee opera's op één avond
Eine florentinische Tragödie en Gianni Schicchi: een psychothriller tegenover een komedie. Wat de totaal verschillende korte opera’s verbindt, is de stad Florence en het thema ‘rijkdom versus liefde’. Hoe eerlijk zijn onze relaties wanneer er geld in het spel is? Beide opera's laten zien hoe de verhoudingen tussen mensen kunnen worden verstoord, totaal veranderd of in elk geval grondig beïnvloed door de economie. 

Bas-bariton Alexander de Jong is jong talent bij De Nationale Opera en zingt een bijrol in Gianni Schicchi. Alexander rondde in 2016 zijn zangstudie af aan het Conservatorium te Tilburg, waar hij rollen zong in onder andere: Macbeth van Verdi (Medico), Cosí fan tutte van Mozart (Don Alfonso), La Vie Parisienne van Offenbach (Baron du Gondremarck), Die Fledermaus van Johann Strauss Jr. (Gefängnisdirektor Frank). Tijdens zijn studie werd Alexander genomineerd voor de prestigieuze Jacques de Leeuw-prijs voor jonge muzikale talenten. 

Klauw Bertisch is dramaturg en studeerde Engelse en Duitse taal- en letterkunde, pedagogiek en kunstzinnige vorming in Frankfurt. Van 1979 tot 1987 was hij dramaturg aan de Oper Frankfurt. Hij was docent theaterwetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Publicaties: de verzameling Schwanenmärchen, een boek over regisseur Ruth Berghaus en talrijke bijdragen aan boeken en tijdschriften. Sinds 1990 is hij dramaturg bij De Nationale Opera.

Te gast: Alexander de Jong & Klaus Bertisch
Luidspreker Luidspreker
23:53   Slaapservice: Froukje van der Ploeg - Te doen-lijstje

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

Froukje van der Ploeg - Te doen-lijstje

Froukje van der Ploeg is dichter en woont en werkt in Amsterdam. Ze ontving de Hollands Maandblad Poëziebeurs en werd genomineerd voor de J.C. Bloemprijs. Ze is met grote regelmaat te gast op festivals en schrijft ook in opdracht. Ze publiceerde drie succesvolle bundels bij Uitgeverij Nieuw Amsterdam. Kater in 2006, Zover in 2013 en Dit is hoe het ging in 2016.


Foto: Eduard Dieters

Froukje van der Ploeg - Te doen-lijstje
Wouter Klein Velderman - Dag 2

Toen vanochtend om half zeven de wekker ging stapte ik in mijn badjas, en op mijn sloffen, zo vanuit mijn bed het kantoor van de Avrotros binnen. Ik stapte de gang op, langs de montagekamers van AT5 en glipte de lift in. In de kelder groette ik de schoonmakers en vroeg de weg naar de douche. 


Ik was extra vroeg opgestaan, ten eerste omdat ik voor mijn gevoel nog niet alle Avrotros medewerkers goed genoeg ken om ze in badjas te begroeten bij de koffiemachine. En ten tweede om de vogeltjes in het park te zien ontwaken bij het aanbreken van de dag.


Het Vondelpark is prachtig in de ochtend. Een onophoudelijke stille sliert fietsers trekt voorbij, terwijl de vogelen van Nozeman & Sepp nog in een half slaap dobberen op het spiegelend wateroppervlak. Een fuut, een duif, de pimpel en de kool, vermoed ik. Ik probeer me voor te stellen dat ik er vandaag in mijn torentje eentje in schaal 10/1 reproduceer van PVC en van tyleen buis en haar dan op een sokkel plaats. Dat voelt nog ver weg.


Eerst bezoek ontvangen. Vier radicale denkers krijg ik vandaag over de vloer. Wel te verstaan Bonno van Doorn, Yasser Ballemans, Caroline Ruijgrok en Sjim Hendrix. Ze klauteren omstebeurten naar de bovenste etage van de toren. De gesprekken gaan over allesbehalve beeldende kunst of vogels. We voelen ons wel net zelf een vogeltje in een kooitje, maar daar kunnen we samen fijn om gniffelen. Of zit hier misschien een werk in? Het voelt nog erg ver weg.


Rond vijven besluit ik vroeg te gaan tafelen zodat ik het maakproces daarna met open armen kan verwelkomen en tot diep in de nacht roofbouw kan plegen. Ik wil aan het werk. Aangestoken door de radicale denkers van vanmiddag forceer ik in de Avrotros-toren een radicale beslissing: Ik zwaai mijn gedachten over de vogels en de sokkels gedag en besluit dat de Torenkamer zelf van grote schoonheid is. Zowel de fysieke ruimte, als het sociale experiment dat er al jaren plaatsvindt. Mijn hoofd is leeg, de toren vol met PVC. 


Ik stap naar binnen en begin de puinzakken leeg te gooien. Eerst beheerst en welgeplaatst, daarna al snel met een trefzekerheid waarvan ik niet meer had verwacht dat ik het vandaag in me zou hebben. Nu moeten de muren er ook aan geloven. De Bouwmaat-puinzakken plak ik met plakband aan elkaar en bevestig ze aan de kozijnen, deels voor de ramen. Ik rangschik de kleuren per zak zodat er aan de wand orde, en op de vloer chaos heerst. Verder verwijder ik alle Eames en Ahrend meubilair uit de ruimte en plaats nog wat objecten onder de PVC resten, zodat er een uitgestrekt berglandschap van het schilderachtige materiaal ontstaat.


Het resultaat leg ik vast met de Pano-functie van mijn telefoon. Voldaan besluit ik dat het welletjes is geweest voor vandaag. Wel lijkt het me verstandig om alvast voor morgen wat stevige touwen en mijn spiegelreflex uit mijn atelier te halen. Ik spring op mijn motor en betrap mezelf op de gedachte dat ik vanavond mijn blog zou kunnen afsluiten met een vergelijking tussen de vogels in het park en mijzelf op de motor. Maar dat voelt wel erg ver weg.

Wouter Klein Velderman - Dag 2