Uitzending gemist

Opium

Maandag 15 januari 2018, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Annemieke Bosman

In deze uitzending

Opium is een radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. De presentator ontvangt een gast en er is live muziek! Iedere werkdag live vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam.
Te gast: Herien Wensink

Herien Wensink (1977) was tien jaar theaterrecensent en redacteur bij NRC Handelsblad, en is dat sinds kort bij de Volkskrant. Wensink studeerde af op literatuur uit de Eerste Wereldoorlog, waar ze ook in NRC Handelsblad diverse artikelen aan wijdde.

In 2009 schreef ze een zevendelige serie voor het Cultureel Supplement over artistieke uitingen uit, of geïnspireerd door, W.O. I. In haar prozadebuut Kleihuid vertaalt ze haar fascinatie voor die tijd in een spannende historische roman, over afkomst, identiteit, traumaverwerking en vriendschap, en, natuurlijk, kunst.

Kleihuid
Vlaanderen, 1918. In een geïmproviseerd revalidatieoord achter het front delen de Britse officier Rupert Atkins en soldaat Harvey Cole noodgedwongen een kamer. Harvey herstelt moeizaam van zware verwondingen aan zijn gezicht, met Rupert is ogenschijnlijk niets mis maar hij verzet zich tegen zijn verblijf en weigert over zijn frontervaringen te praten. In eerste instantie wordt hun contact getekend door afkeer, maar gaandeweg ontstaat een wederzijdse fascinatie. In de confronterende nabijheid van de ander moeten ze zich leren verzoenen met de schade die de oorlog geestelijk en lichamelijk heeft aangericht.

Te gast: Herien Wensink
Live muziek: Elke Prinsier

Gitariste Elke Prinsier studeert aan het Prins Claus bij Sabrina Vlaskalic en treedt vanavond op bij ons in de studio.

The European Guitar Concerto Competition & Festival
Van 29 januari tot en met 4 februari 2018 organiseert de Dutch Guitar Foundation de eerste editie van The European Guitar Concerto Competition & Festival in Groningen. Met dit project wil de stichting jonge gitaristen uit alle windstreken de kans geven de bekende gitaarconcerti uit hun repertoire te spelen. Hoewel dit een droom is van velen, is het helaas vaak niet mogelijk binnen het curriculum van de studie om met een pianobegeleider of orkest samen te werken om deze stukken uit te voeren. Daarom spelen de gitaristen in de eerste ronde van het concours al een cadenza van het concerto, werken de gitaristen in de tweede ronde samen met een pianist en in de finale met het Kamerorkest van het Noorden.

Live muziek: Elke Prinsier
Luidspreker Luidspreker
23:12   De Torenkamer: Nancy de Graaf - Dag 1

Lief en licht moet ze zijn. En dat dat hoofd zo verschijnt uit het gele vlak -dat vind ik goed. Dat blijft zo. Maar de peuk moet nog wel echt een peuk worden. En dat is een probleem, want de peuk valt in het gele vlak. 
En het gele vlak -dat vind ik goed. 
Dat blijft zo. 

Misschien is de peuk wel helemaal niet zo belangrijk. Misschien is juist belangrijk hoe de lippen om de peuk heen zitten en is het dus juist belangrijk dat de peuk niet echt een peuk is.

De lippen zijn twee streepjes. Ze lijken op die van mama. En ze zijn nog niet goed. Ze moeten óf meer lippen worden óf meer twee streepjes -een beetje van allebei vind ik niet goed. Het roze vind ik tof. En het vlak achter de figuur, dat groene gebloktige -dat is geen woord, maar als het een woord was, dan vond ik het een mooi woord-  dat groene gebloktige, dat vind ik ook goed. Vooral in contrast met het roze.

Peuk-achtig moet de peuk zijn. 

Ik ken mensen die roken in hun toilet. Dat kan je dan zien aan de gele stukjes op de rand van de wasbak. Een beetje zo geel als het vlak waar dat hoofd uit verschijnt. Ik stel me dan zo voor dat ze dan ook koffie meenemen. Want koffie en een peuk, dat poept gewoon fijn.

’Uit mijn boekje ‘Zwarte gal’

Ik werk meestal van associatie op associatie; dingen overlappen elkaar. Soms zie je dat letterlijk in mijn werk terug. Vanavond ga ik naar de livemuziek luisteren, hier bij VondelCS. En daarbij vraag ik mezelf:

Welke kleuren heeft deze muziek?
en
Als deze muziek een boom was, hoe zag die er dan uit? 


En dat ga ik dan morgen in een nieuw werk stoppen. 


nancydag1.jpg

torenkamer dag 1
Luidspreker Luidspreker
23:12   De Torenkamer: Nancy de Graaf - Dag 1

Lief en licht moet ze zijn. En dat dat hoofd zo verschijnt uit het gele vlak -dat vind ik goed. Dat blijft zo. Maar de peuk moet nog wel echt een peuk worden. En dat is een probleem, want de peuk valt in het gele vlak. 
En het gele vlak -dat vind ik goed. 
Dat blijft zo. 

Misschien is de peuk wel helemaal niet zo belangrijk. Misschien is juist belangrijk hoe de lippen om de peuk heen zitten en is het dus juist belangrijk dat de peuk niet echt een peuk is.

De lippen zijn twee streepjes. Ze lijken op die van mama. En ze zijn nog niet goed. Ze moeten óf meer lippen worden óf meer twee streepjes -een beetje van allebei vind ik niet goed. Het roze vind ik tof. En het vlak achter de figuur, dat groene gebloktige -dat is geen woord, maar als het een woord was, dan vond ik het een mooi woord-  dat groene gebloktige, dat vind ik ook goed. Vooral in contrast met het roze.

Peuk-achtig moet de peuk zijn. 

Ik ken mensen die roken in hun toilet. Dat kan je dan zien aan de gele stukjes op de rand van de wasbak. Een beetje zo geel als het vlak waar dat hoofd uit verschijnt. Ik stel me dan zo voor dat ze dan ook koffie meenemen. Want koffie en een peuk, dat poept gewoon fijn.

’Uit mijn boekje ‘Zwarte gal’

Ik werk meestal van associatie op associatie; dingen overlappen elkaar. Soms zie je dat letterlijk in mijn werk terug. Vanavond ga ik naar de livemuziek luisteren, hier bij VondelCS. En daarbij vraag ik mezelf:

Welke kleuren heeft deze muziek?
en
Als deze muziek een boom was, hoe zag die er dan uit? 


En dat ga ik dan morgen in een nieuw werk stoppen. 


nancydag1.jpg

De torenkamer - Nancy de Graaf - Dag 1
Luidspreker Luidspreker
23:53   Slaapservice: Yolanda Entius uit Abdoel en Akil

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

Yolanda Entius uit de roman Abdoel en Akil

Yolanda Entius (1961) studeerde geschiedenis en ging naar de toneelschool. Ze werkte jarenlang als actrice en regisseuse. In 2005 debuteerde ze met de roman Rakelings, die werd bekroond met de Selexyz Debuutprijs. Daarna volgden Alleen voor helden, De gelukkigen en Het kabinet van de familie Staal. Deze laatste roman stond op de longlist van de AKO Literatuurprijs en werd genomineerd voor de Opzij Literatuurprijs. Recent verscheen van haar hand de roman Abdoel en Akil.

Foto: Tessa Posthuma de Boer

Yolanda Entius uit de roman Abdoel en Akil
Opium

Vrijdag 12 januari 2018, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Jan Mom

In deze uitzending

Opium is een dagelijks radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. Dagelijks ontvangt de presentator een gast en is er live muziek vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam.

Te gast: Hanneke van Eijken

Hanneke van Eijken trad op van Lowlands tot op de Nacht van de Poëzie. Haar debuutbundel Papieren veulens werd bekroond met de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs 2015 en de Zeeuwse Boekenprijs voor het beste debuut 2013. Hanneke is, behalve dichter, jurist en wetenschapper op het gebied van Europees recht.

Kozijnen van krijt
In Kozijnen van krijt observeert Hanneke van Eijken helder, scherp en filmisch de verhoudingen tussen mens, tijd en natuur. Ze onderzoekt of we geluk kunnen vasthouden, laten stollen in de tijd. Hoe bezweer je onheil dat voortdurend op de loer ligt?Fictie kan een schuilplaats vormen. Een baai ligt in de vorm van een glimlach. Er rinkelen skeletten van zeedieren bij de achterdeur. Kozijnen van krijt heeft een tedere, muzikale toon. De dreiging is echter nooit ver weg.

Te gast: Hanneke van Eijken
Live muziek: Nikolai Lugansky

Eigenlijk hoeft meesterpianist Nikolai Lugansky geen introductie. Zijn lijst met eerste prijzen is even lang als die van zijn gerenommeerde onderscheidingen. De internationale pers noemt hem de belangrijkste pianist van zijn generatie. Als uitzonderlijk talent werd hij op jonge leeftijd al leerling van de befaamde pianiste en pedagoge Tatiana Nikolaeva. Hij won eerste prijzen van verschillende internationale competities, zoals in 1998 de International Bach Competitie in Leipzig; 1990 All-Union Rachmaninov Competitie en in 1994 het Tsjaikovsky Concours.In Nederland maakte Nikolai Lugansky in mei 1990, op zeventienjarige leeftijd, een sensationeel debuut toen hij in de Grote Zaal van het Muziekcentrum Vredenburg in Utrecht op het laatste moment insprong voor de ziek geworden Maria João Pires.
Foto: Caroline Doutre (Naïve)

Live muziek: Nikolai Lugansky
Luidspreker Luidspreker
23:54   Slaapservice: Vrouwkje Tuinman uit Afscheidstournee

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

Vrouwkje Tuinman uit Afscheidstournee

Vrouwkje Tuinman (1974) publiceerde drie romans en vijf dichtbundels, waarvan Sanatorium de meest recente is. In 2016 verscheen haar vierde roman Afscheidstournee. Ze schreef teksten voor familievoorstellingen van het Nederlands Blazers Ensemble, Amsterdam Sinfonietta, violiste Janine Jansen en pianist Jeroen van Veen.
Foto: Keke Keukelaar

Vrouwkje Tuinman uit Afscheidstournee
De Torenkamer: Max Schulze - Dag 5

Ik ben verschrikkelijk. In mijn tijd op de kunstacademie (welgeteld anderhalf jaar geleden) was het al zo: ik werkte maanden achter elkaar aan series en was steeds ontevreden over alles dat ik maakte, tot de laatste weken naderden en daar ineens de waardering was voor wat ik in die periode is gemaakt. Zo ging het met mijn afstudeerexpositie en mijn eerste eigen tentoonstelling, en zo is het ook in de Torenkamer gegaan.

Vandaag is alweer mijn laatste dag in de Torenkamer en het grote wolkenveld dat de afgelopen dagen boven Amsterdam heeft gedreven valt langzaam uit elkaar, hier en daar komt de zon tussen de grijze nevel door en tijdens mijn eerste wandeling van de dag absorbeer ik dankbaar het licht. Ook in mijn hoofd lijkt iets te zijn veranderd: ik heb een veel beter overzicht en een duidelijker idee van wat ik de afgelopen dagen heb gemaakt en wat het precies inhoudt. Nog voor mijn wandeling heb ik drie collages gemaakt - misschien wel de interessantste van deze week - en ik durf zelfs al een blik in de toekomst te werpen en na te denken over de grootte van de doeken waarop ik ze zal overdragen.

Het gedicht van gisteren heeft voor veel meer helderheid gezorgd dan ik aanvankelijk dacht. Het schrijven, hoe abstract ook, is niet alleen iets dat ik nodig heb om mijn werk in een bepaalde context te plaatsen, maar ook om het zelf te begrijpen. Het verbaast me dat het zo lang heeft geduurd voordat ik me dat realiseerde. Dit idee houd ik in mijn achterhoofd terwijl ik nog wat laatste schetsen maak (die ik waarschijnlijk niet ga laten zien, het werk dat op de valreep, tijdens de eindsprint wordt gemaakt is doorgaans niet van een uitstekende kwaliteit, maar toch - het stelt me gerust, ik moet iets met mijn handen doen) en uiteindelijk besluit alles op te ruimen, een definitieve selectie te maken en met lichte zenuwen de uitzending van vanavond af te wachten. 

Als ik al mijn foto's weer in mijn koffer heb gestopt, mijn kwasten heb schoongemaakt en alle werken waar ik minder achter sta heb opgeborgen, weet ik het zeker: deze week heeft me veel meer opgeleverd dan ik van tevoren had durven dromen. Het is zo nu en dan absoluut niet makkelijk geweest, er waren enorme pieken en dalen, maar ik ben er heelhuids uitgekomen, heb een hoofd vol nieuwe ideeën voor de komende tijd en heb ook nog nieuw werk gemaakt waar ik blij mee ben. Mijn missie was deze week om de tandwielen weer te laten draaien, en daar ben ik in geslaagd - misschien niet op de manier die ik voor ogen had, maar toch. Ik ga deze week niet snel vergeten. Bedankt Torenkamer, je bent goed voor me geweest!

De Torenkamer: Max Schulze - Dag 5
Opium

Donderdag 11 januari 2018, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Lennart Booij

In deze uitzending

Opium is een dagelijks radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. Iedere werkdag ontvangt de presentator een gast en is er live muziek!
Live muziek: Quatre Bouches & Wim Voogd

Quatre Bouches is opgericht in 2005. De vier zangers zijn actief zowel als solist, kamermusicus of als ensemblezanger in binnen- en buitenland. Quatre Bouches focust op een mooie, aansprekende en soms humoristische programmering waarbij de muziek uit de 19e, 20ste en 21ste eeuw een hoofdaccent heeft. Ook worden daarbij experimenten met andere kunstvormen niet geschuwd.
Foto: Michel Marang

Live muziek: Quatre Bouches & Wim Voogd
Te gast: Tobias Wals

Toen Tobias Wals zich meldde bij literair tijdschrift Tirade was de gehele redactie direct onder de indruk van zijn kunnen. Hij omschreef zichzelf als slavist 'die momenteel een onverantwoord leven leidt in Kiev' en daarmee was de nieuwsgierigheid gewekt. Het resulteerde in de publicatie van zijn verhaal 'Het Bykivnjabos' in Tirade, waarin de hoofdpersoon een mysterieus sms'je ontvangt met een uitnodiging naar de gedenkplaats van Bykivnja te komen. Net zo avontuurlijk zijn de andere verhalen die Wals schreef tijdens zijn verblijf in Oekraïne, die nu zijn gebundeld in Kiev op de bodem van een glas. Ze laten ons kennismaken met de bijzondere verzameling bewoners van Borscht Hostel, en een Nigeriaanse kapper, uitgeweken complotdenkers en jonge alcoholisten. Hun portretten zijn fijn getekend zonder tot pastiche te vervallen, vaak waarheidsgetrouw, en met zijn bijzondere, robuuste stijl weet Wals ontegenzeggelijk te ontroeren. Uit Kiev op de bodem van een glas rijst het beeld op dat Kiev meer lijkt op West-Europese steden wij veelal denken.

Te gast: Tobias Wals
Luidspreker Luidspreker
23:51   Slaapservice: Jeroen Thijssen uit Hazer

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

Jeroen Thijssen - fragment uit de roman Hazer

Jeroen Thijssen (20 mei 1959) is een Nederlandse schrijver. Hij studeerde journalistiek en geschiedenis en werkte onder andere voor Trouw (krant), Kassa, Dit is de Dag en Foodies. Jeroen Thijssen is schrijfdocent bij de Schrijversvakschool en bestuurslid bij de Vereniging voor Letterkundigen.


Slaapservice 11 januari 2018
De Torenkamer: Max Schulze - Dag 4

Mijn eerste nacht in de Torenkamer is allesbehalve saai. Terwijl langzaam al het geluid dat overdag het gebouw vulde zich terugtrekt, zwellen de geluiden van de nacht geleidelijk aan. Ik beklim met een lichte doodsangst het uiterst steile trappetje richting het slaapgedeelte, maak mijn bed op en neem me voor nog even in De Vreemdeling van Albert Camus te lezen voor ik in slaap val. Het eerste kwartier hou ik me echter vooral bezig met de constructie van het bed en of die het gewicht van een twee meter lange man kan dragen. Ik lig doodstil, ervan overtuigd dat ik als ik me zo weinig mogelijk beweeg de kans op instorting en een overmijdelijke, uiterst pijnlijke dood verklein. Dat gaat even goed, maar dan komen de geluiden. Heel veel geluiden die ik niet thuis kan brengen. Het duurt lang voor ik slaap... En dan zijn daar de dromen.

Als ik 's ochtends ontwaak duurt het even voor ik weet waar ik ben en me realiseer wat zich de afgelopen nacht in mijn hoofd heeft afgespeeld. Ik begin de dag met een lange wandeling en een uitgebreid ontbijt in de buitenlucht. In de Torenkamer probeer ik nog wat collages te maken, maar ik merk dat ik ergens door word afgeleid. Ik zit mezelf weer enorm op te vreten, maar besluit dat ik op mijn een na laatste dag niet niets kan doen, dus ik ga verder: ik maak nog wat tekeningen en collages en maak uitsnedes van de werken van de afgelopen dagen. Ik ben niet geheel ontevreden, maar toch knaagt er iets aan me. Het feit dat ik deze week nog niets heb geschreven dat ik de moeite waard vind irriteert me mateloos.Daarom besluit ik, al luisterend naar interviews met en gedichten voorgedragen door Sylvia Plath, Allen Ginsberg en Anne Sexton, een heel eind te gaan lopen, niet alleen in het park maar ook daar buiten.

Het is tot nu toe geen makkelijke week geweest. Mijn proces kent doorgaans zeer vruchtbare periodes waarin ik moeiteloos en zonder twijfels werk maak waarvan ik weet waarom ik het maak, en dan weer periodes waarin ik aan alles twijfel en het heel moeilijk vind om iets nieuws te maken. Deze week valt net in zo'n wat minder vruchtbare periode, dus ik heb mezelf echt moeten dwingen. Dat is bij vlagen heel vervelend en confronterend geweest, maar ook heel leerzaam. Soms lukken bepaalde dingen nu eenmaal even beter dan andere, en van jezelf dwingen wordt het echt niet allemaal beter. Gelukkig heeft de wandeling zijn vruchten afgeworpen en schiet me aan het einde van de dag ein-de-lijk het zinnetje te binnen waar ik de hele week op heb gewacht. Als ik weer aan mijn tafel zit groeit het in zeer korte tijd uit tot een van de langste gedichten die ik ooit heb geschreven en voor het eerst deze week is er van twijfel geen sprake. De opluchting is groot. Dan merk ik dat ik gesloopt ben; het lijkt dan misschien alsof er niet zoveel is gebeurd, maar mijn hoofd heeft flink wat overuren gedraaid, er zijn grote stappen gezet en ik begrijp ineens een stuk beter waar ik deze week mee bezig ben geweest.

 Tot morgen!

De Torenkamer: Max Schulze - Dag 4
Opium

Woensdag 10 januari 2018, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Jan Mom

In deze uitzending

Opium is een radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. De presentator ontvangt een hoofdgast en er is live muziek! Iedere werkdag live vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam. .

Luidspreker Luidspreker
23:55   Slaapservice: Mensje van Keulen uit Schoppenvrouw

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoort u:

Mensje van Keulen uit Schoppenvrouw

Mensje van Keulen werd op 10 juni 1946 geboren in Den Haag als Mensje Francina van der Steen, roepnaam Mennie. Ze heeft een zoon en woont in Amsterdam. Van 1970 tot 1972 was ze redacteur van Propria Cures waarvoor ze schreef en literaire en politieke cartoons tekende. Hierna maakte ze te zamen met o.a. Gerrit Komrij, Theo Sontrop en Martin Ros acht jaar deel uit van de redactie van het literaire tijdschrift Maatstaf. Haar eerste verhaal (Een bruiloft) werd gepubliceerd in 1969 in Hollands Maandblad. Haar debuut Bleekers zomer verscheen in 1972. Met de woorden : 'Dit is het,' begon de eerste recensie (door K.L. Poll in NRC Handelsblad) op deze bejubelde en al vele malen herdrukte roman die inmiddels tot de klassieken in de Nederlandse literatuur wordt gerekend. In het autobiografische Olifanten op een Web (1997), dat Mensje naar aanleiding van de dood van haar moeder schreef, is veel over haar jeugd, latere belevenissen en haar schrijverschap te vinden.

Slaapservice 11 januari 2018
Te gast: Ellen de Bruin

Ellen de Bruin is redacteur bij NRC Handelsblad en nrc.next. Ze schrijft vooral over wetenschap, psychologie en menselijk gedrag.

Onder het ijs
Het is 2004. Een groep klimaatwetenschappers doet onderzoek op een schip in het Noordpoolgebied. Een van hen is Bas Fretz, een bijna-volwassen vrouw van 21 die nog met Lego speelt. Zij is mee in plaats van haar hoogleraar, Reinier, nadat die onverwacht is overleden. Ze hield net iets te veel van hem en ze zou graag weten of hij ook iets voor haar voelde, maar daar komt ze natuurlijk nooit meer achter, nu hij dood is. Daar zit ze dan, als junior onderzoeker, op dat schip in het poolijs, tussen wildvreemde wetenschappers die elk zo hun eigen obsessies hebben. En als de expeditie dreigt te mislukken, wordt de kans steeds kleiner dat Bas er nog in slaagt om Reiniers wetenschappelijke ambities te verwezenlijken - laat staan die van zichzelf. Onder het ijs is een originele roman over liefde en verlies, de wereld van de wetenschap en de macht en onmacht van de mens. Spannend, sprankelend en sfeervol - een romandebuut om van te smullen.

Te gast: Ellen de Bruin
Live muziek: Hexagon Ensemble

In het seizoen 2015-2016 bestond het Hexagon Ensemble vijfentwintig jaar.Ze hebben inmiddels negen cd’s uitgebracht met daarop een dwarsdoorsnee van prachtige kamermuziek voor blazers en piano. Het ensemble maakte concertreizen naar de Vereinigde Staten, Rusland, Bashkortostan, Duitsland, Frankrijk, Italië, België, Slovenië en Engeland. Hexagon wordt gevormd door: Wout van den Berg – fluit, Hans Wolters – hobo, Arno van Houtert – klarinet, Marieke Stordiau – fagot, Christiaan Boers – hoorn en Frank Peters – piano.

Opnieuw werkt het Hexagon Ensemble samen met de acteurs en dansers van het Staatstheater van Bashkortostan, ditmaal niet alleen met voorstellingen in Ufa maar ook in Nederland.

Live muziek: Hexagon Ensemble
Luidspreker Luidspreker
23:16   De Torenkamer: Max Schulze - Dag 3

Na een nacht vol goede slaap word ik op deze woensdagochtend wakker met het gevoel dat mijn lichaam in een blok beton is veranderd. Hoe lang heb ik wel niet geslapen? Ik slaak een zucht van opluchting als ik er achter kom dat de middag nog een aantal uur op zich laat wachten. Ervan overtuigd dat vandaag anders (en vooral beter) wordt dan gisteren snel ik me naar de sportschool om mezelf eens goed wakker te schudden. Het helpt.

Eenmaal teruggekeerd in de Torenkamer werp ik een blik op de tekeningen en collages die gisteren zo'n grote teleurstelling vormden. Het duurt niet lang voor ik me realiseer dat ik me weer eens totaal heb laten meeslepen in mijn frustratie (iets waar ik een bijzonder groot talent voor heb) en niet in staat was de kwaliteit van deze werken in te zien. In feite heb ik een aantal blauwdrukken voor schilderijen voor me liggen die wel eens van grote waarde zouden kunnen zijn. Ik besluit dat ik het anders moet benaderen: wat ik deze week ga maken leidt niet tot één eindproduct, maar tot een serie op kleine schaal uitgevoerde ideeën. En is dat niet eigenlijk precies waarom ik hier zit?
Ook de moeite die ik gisteren had met het feit dat ik collages aan het maken was komt me irrationeel voor, dit doe ik namelijk in al mijn werk. Het enige verschil is dat ik nu foto's gebruik die door iemand anders zijn gemaakt in plaats van zelf een beeld te schilderen. De keuzes maak ik nog steeds zelf. Ik construeer nog steeds zelf het beeld. Dit is het inzicht dat ik op deze grauwe woensdag even nodig had.

Vandaag wandel ik opvallend minder dan de rest van de week, maar in dit geval is dat een goed teken. Het aantal tekeningen en collages dat ik maak groeit niet alleen aanzienlijk, er zitten ook nog eens steeds meer elementen tussen waar ik enthousiast over ben. Ik begin langzaam te geloven dat de serie die ik aan het einde van de week af wil hebben er ook echt gaat komen. Bovendien schiet me, wanneer ik even klaar ben met mijn schetsboeken en toch maar weer een eindje ga lopen, eindelijk de zin te binnen waar ik de afgelopen dagen op heb gewacht. Bij terugkomst schrijf ik zo een aantal pagina's in mijn notitieboekje vol. Zoals met wel meer schetsen het geval is is niet alles even zinvol, maar ook hier zitten fragmenten tussen die me de komende dagen ongetwijfeld van pas gaan komen. De eerste gedichten beginnen zelfs al voorzichtig vorm te krijgen. Wie weet wordt het nog wat met dat schrijven deze week!

's Avonds laat ik me voor de eerste keer deze week, op een fles wijn na helemaal alleen, in het gebouw opsluiten om nog wat ideeën uit te werken en te lezen. Het idee dat ik morgen als ik wakker word al op de plek ben waar ik moet zijn maakt dat ik er nog meer zin in krijg.
Morgen wil ik nog wat aanvullingen op mijn serie maken en de verdwaalde elementen die nu nog in de ruimte zweven een plek geven, de losse flodders van de nieuwe stappen onderscheiden en uiteindelijk een mooi overzicht samenstellen om vrijdag te presenteren. Een onbewogen dag zal het in elk geval niet worden. Maar nu eerst stilte en duisternis!

image_1239239531.JPG

De Torenkamer: Max Schulze - Dag 3
Opium

Dinsdag 9 januari 2018, 22:30 - 00:00

Opium AVROTROS

Presentatie: Mark Brouwers

In deze uitzending

Opium is een radioprogramma boordevol klassieke muziek en doordrenkt van Kunst & Cultuur. De presentator ontvangt een gast en er is live muziek! Iedere werkdag live vanuit VondelCS in het Vondelpark te Amsterdam.

Luidspreker Luidspreker
23:52   Slaapservice: Froukje van der Ploeg - Val

De nacht valt over Opium op 4 en het Vondelpark. Er brandt nog één lampje in Vondel CS. Daar zit een schrijver voor te lezen uit eigen werk. Vanavond hoor je:

Froukje van der Ploeg - Val

Froukje van der Ploeg is dichter en woont en werkt in Amsterdam. Ze ontving de Hollands Maandblad Poëziebeurs en werd genomineerd voor de J.C. Bloemprijs. Ze is met grote regelmaat te gast op festivals en schrijft ook in opdracht. Ze publiceerde drie succesvolle bundels bij Uitgeverij Nieuw Amsterdam. Kater in 2006, Zover in 2013 en Dit is hoe het ging in 2016.

Foto: Eduard Dieters

Slaapservice 10 januari 2018
Live muziek: Bas Verheijden

Pianist Bas Verheijden speelt vanavond drie werken van Tsjaikovski.

Live muziek: Bas Verheijden
Te gast: Ruben Terlou en Maaik Krijgsman

In de nieuwe VPRO-reisserie Door het hart van China reizen fotograaf Ruben Terlou en regisseur Maaik Krijgsman in zeven afleveringen van het uiterste noorden naar het zuidelijkste puntje van China: van de verdroogde steppen van Binnen-Mongolië tot de tropische kust van Macau – dwars door het hart van China. Vanavond vertellen Ruben en Maaik meer over de serie.

Te gast: Ruben Terlou en Maaik Krijgsman
De Torenkamer: Max Schulze - Dag 2

De opwinding na mijn eerste minuten op de radio maakt dat ik maandagavond lastig in slaap kom. Tussen elf en twaalf heb ik een soort hyperzintuig ontwikkeld dat van elke regendruppel die langs mijn raam naar beneden glijdt een oorverdovende donderslag maakt.

Dat is de volgende ochtend te merken. Ik slaap door mijn eerste wekkers heen, begraaf mezelf onder een grote hoeveelheid kussens en strompel uiteindelijk buitengewoon humeurig naar beneden, waar ik een paar koppen koffie en mijn ontbijt naar binnen werk. Het weer lijkt op mijn gemoedstoestand te zijn afgestemd; grauw en zwaar, de wolken komen bijna door de ramen de kamer binnen.Het begin van de dag is minder mild dan ik had gehoopt. Alle wilde plannen die de afgelopen nacht in mijn hoofd hebben gesudderd maken dat ik in lichte paniek en zonder enige voorbereiding of een duidelijk plan de stad in fiets om nieuw materiaal te kopen. Vrijwel elk stoplicht dat ik gedurende mijn drieënhalf uur in beslag nemende fietstocht tegenkom springt zodra ik het nader op rood, hordes toeristen duiken uit onverwachte hoeken de fietspaden op en de kassameisjes die ik tegenkom zijn niet alleen uitermate oninspirerend, maar ook nog eens bijzonder traag. Vandaag is niet mijn dag.

Als ik mijn kleine wereldreis van West naar Oost naar Centrum en vervolgens weer richting het Vondelpark heb afgelegd en mijn fiets in het rek gooi, ben ik woest. Ik storm de Torenkamer binnen, werp me op de enorme stapel foto's die ik tussendoor nog even uit mijn atelier heb gevist en begin als een bezetene te knippen, kwasten en scheuren. In een korte tijd raakt het maagdelijke papier van mijn nieuwe schetsboeken bevlekt, beklad en bezoedeld en is de vloer bezaaid met overblijfselen van foto's, tubes verf en verdwaalde potloden. Ik laat mijn blik kort over de rommel glijden en besluit dat het dat inderdaad is: rommel. Even voel ik me belachelijk machteloos en nutteloos. Ik maak me uit de voeten en raas een uur uit in het park terwijl de toch al niet geheel zichtbare zon zich achter de bomen verbergt.

Bij terugkomst in mijn kraaiennest blijkt het allemaal enorm mee te vallen. De collages en tekeningen die ik heb gemaakt bevallen me eigenlijk wel. Zelfs de lullige tekeningetjes die ik uit frustratie bijna had weggegooid mogen er zijn. Toch ben ik niet tevreden. Ik sla nog een aantal boeken open, lees wat zonder echt iets op te slaan en zet wat snelle krabbels op papier, maar besluit dan toch om er een einde aan te breien. Soms kan je brein je nu eenmaal enorm in de weg zitten. Gelukkig is er morgen weer een dag. Vanavond ga ik vroeg naar bed en ik zal er morgen alles aan doen om het park niet te hoeven verlaten. Alleen al de gedachte daaraan stemt me een stuk positiever.

De Torenkamer: Max Schulze - Dag 2