Fragment

De Torenkamer: Inge Schilperoord - Dag 3

  1. Fragmentenchevron right
  2. De Torenkamer: Inge Schilperoord - Dag 3

Er gebeuren hier rare dingen op vogelgebied. Maandagmiddag zat ik in de Torenkamer te lezen. Even geen literatuur maar écht wat ontspannends. Een religieuze verhandeling over het hiernamaals volgens verschillende religies. De zielen van gesneuvelde strijders, zo leerde ik, vliegen in de Islamitische hemel als ‘groene vogels in het Paradijs.’ Ik keek op, en op dat moment verscheen er een grasgroene papegaai voor mijn raam.

Vanochtend keek ik uit over een gracht. Verderop krioelde een troep morsige duiven rond wat gestrooid brood. Verwoed pikten ze naar de kruimels. Ieder voor zich. De kopjes gebogen richting de straattegels. Ze zagen er eenzaam uit. Vervolgens schreef ik een stukje over één van hen die in mijn verbeelding plots dood omviel. Pootjes gestrekt naar voren. Niemand die het opmerkte. Een paar uur later trof ik echt een gestorven vogel, een duif, onder een viaduct. Hij was nog helemaal gaaf. Een tweede zat ernaast, alsof hij over de dode waakte. Een ontroerend tafereel. Hij week geen moment van zijn zijde. En al die tijd keek hij onafgebroken naar mij. Zag ik verwijt in zijn blik? En, probeert de vogelwereld mij iets te vertellen? Of is de Torenkamer me gek aan het maken?

Vooralsnog is het onbeslist. Maar het gevoel dat ik de dingen om me heen zelf deels regisseer is zeker niet alleen maar eng. Nee, het bevalt me wel. Want wat is schrijven eigenlijk anders dan een onaflaatbare poging de wereld naar je hand te zetten? Om de beelden die je oproept tot werkelijkheid te maken?