De Torenkamer: Valérie Bongaarts - Dag 2

De Torenkamer: Valérie Bongaarts - Dag 2

Het was weer een bijzondere dag. Vooraf gegaan door een heerlijke nacht. Ik sliep uitstekend en stond pas rond negenen op (wow). Uitgerust, maar nog wel met slaaphaar begroette ik alle lieve mensen van Opium en VondelCS, die inmiddels al weer aan het werk waren. Daarna ging ik aan de slag, want ook voor mij was er werk aan de winkel.

Met het radio interview in mijn achterhoofd vroeg ik mij af of ik nog dingen had willen zeggen? En één ding bleef maar terugkomen, over de keuze voor het thema ‘begrip’. (Naast ‘hoop’ het andere thema van de voorstelling) Ik wil dat duidelijker stellen: met begrip bedoel ik niet dat iedereen elkaar maar moet gaan begrijpen. Nee, ik ben juist van mening dat wij mensen, zeker met taal als communicatiemiddel, helemaal niet in staat zijn elkaar (volledig) te begrijpen. Iedereen ‘kampt’ met zijn eigen verhaal, interpretaties, achtergrond en heeft zijn eigen verborgen verhaal. Wat ik mooi zou vinden, is als ik met mijn voorstelling mensen zou kunnen verleiden iets meer rekening te houden met de aanwezigheid van een verhaal achter de ander, zonder het per se te hoeven begrijpen, waardoor wederzijds begrip op ‘metaniveau’ groter wordt. Een kleine stap, maar als een heleboel mensen dit nou doen, dan is het volgens mij genoeg om onze samenleving een beetje te laten ontspannen.

En zo zat ik dus te denken. Ik houd van denken en doordenken en nog meer denken. Ik kan me er gemakkelijk in verliezen. Maar wat ik als theatermaker nu juist wil doen, is dat denken omzetten in iets toegankelijks, herkenbaars en esthetisch, ook. Ik wil met mijn stukken dicht op de mens zitten. En terwijl ik ook daar weer over nadacht, zag ik de mensen, beneden in het Vondelpark, langslopen. Het was tijd om met ze te gaan praten! 

Ik stelde vragen over hoop. Wat hoop voor hen betekende, hadden ze nog hoop, of ze een concreet voorbeeld konden noemen van iets dat zij hoopten? Het werden inspirerende gesprekken. Zo sprak ik o.a. iemand die vond dat hoop te veel in de toekomst lag. Een jonge vrouw vroeg zich af of ze nog eigenlijk wel op iets hoopte, want alles waarop ze ooit hoopte, dat deed ze nu (tuinieren, muziek maken). Een jongeman hoopte ooit in een groot huis te wonen met al zijn vrienden. Ook al is het misschien een utopie, toch lijkt het me mooi, zei hij. Ik sprak twee jonge jongens uit Hamburg, die tijdens ons gesprek hun joint afrolden. De een hoopte zijn school goed af te maken, de ander hoopte later gezond te worden. Voor de wereld hadden ze, vanwege de politiek en alle radicalisering, geen hoop. En op de vraag of een mens kon leven en functioneren, als hij nergens meer op hoopt, zeiden ze ‘ja’. Als degene tevreden was met hoe zijn leven is, wel. Ik werd geraakt door hun openhartigheid en wenste hen plezier met hun joint. Maar het mooiste gesprek had ik met René Dakloos, zijn alias op twitter. We spraken over zoveel dingen: over leven na de dood, het geloof, boek 1 korintiers 13: een ode aan de liefde, Pandora, het leven op straat, reizen, twee totaal verschillende broers, maar beiden vol passie, verslaving, kunst maken, dromen en hoop, we hadden het over hoop. De hoop in de liefde. Op de foto zien jullie René en mij voor Albert Heijn, waar ik voor mezelf een salade kocht en voor hem twee avocado’s en een pakkie sjek.

Eenmaal weer terug in het torentje zocht ik gelijk dat vers op, las ik nog eens het verhaal van Pandora, waarin hoop een dubieuze rol speelt. Er zijn verschillende interpretaties voor de rol van hoop in het verhaal van Pandora, één daarvan ligt mij wel. Welke dat is… blijf me volgen dan kom je er vanzelf achter. 😉

Maar dit is dus wat de Torenkamer met mij doet. Ik neem de tijd om alles een plek te geven. Het liefst zou ik voor elk stuk dat ik schrijf/maak met mensen praten. Gewoon iedereen, allemaal verschillend en daarom gelijk, op straat, in een gesprekje van mens tot mens, maar daar heb ik in het dagelijks leven veel minder tijd voor. 

Vandaag was een zeer inspirerende dag, wie weet wat daar weer uit voortvloeit… 

Tot morgen!

Daarbuiten zijn de mensen.jpgRené Dakloos.PNGTorenkamer by night.JPG