De Torenkamer - Hilde Atalanta - Dag 5

Dit was mijn laatste dag in de torenkamer. Ik denk dat alles dat ik nu kan schrijven al gezegd is door mijn voorgangers: het was een bijzondere week, de tijd is voorbijgevlogen, het verliep over het geheel genomen soepel met hier en daar een lichte vertraging, de kamer is klein en wordt loeiheet als de zon erop staat, en ik heb mijn werk met plezier en tevredenheid voltooid. Zo, dat gedeelte hebben we gehad. 

Deze week heb ik gewerkt aan een nieuw portret in een langere serie portretten van één model. Langzaam maar zeker begin ik te begrijpen waarom schilders, fotografen, musici, modeontwerpers en andere kunstenaars vaak een muze hebben. Het is heel interessant om te merken dat één personage zoveel verschillende gezichten kan hebben. Ik had ergens verwacht dat de portretten veel op elkaar zouden gaan lijken, en dat het snel zou gaan vervelen om steeds dezelfde persoon te schilderen - maar niets is minder waar. De verschillende poses, en vooral steeds een andere blik in de ogen van mijn model, maakt dat ieder portret een andere sfeer krijgt. En dat heeft dan weer invloed op mijn kleurgebruik: een lichte, open blik nodigt uit tot het gebruiken van lichte kleuren - en de nadenkende, dromerige, bijna trieste blik die ik voor deze week uitgekozen had zorgde ervoor dat het portret een donkerdere sfeer kreeg. En dat had ik niet van tevoren bedacht; grappig genoeg gebeurt dat streek voor streek tijdens het schilderen. Ik wilde zijn haar lichtroze maken; het is nu vervlochten met nagenoeg zwarte streken. Het is een mooie tegenhanger van de zwarte trui, die ik expres geen diepte heb gegeven waardoor het een vervreemdend effect krijgt; als je inzoomt en alleen naar het gezicht kijkt, zou hij in een donkere ruimte kunnen staan. Het is leuk te merken dat ik verrast kan worden door wat ik maak. 

En nu is het af. Ik ben tevreden, ik denk dat ik zelfs kan zeggen dat dit het mooiste werk uit de serie vind. Ik concludeer dat ik mezelf vaker in een torenkamer zou moeten opsluiten.

Een week lang intensief met een schilderij bezig zijn - op het obsessieve af - was een bijzondere ervaring. Deels omdat ik nog nooit met zo'n strakke deadline gewerkt had aan een groot schilderij, en deels omdat het me de ruimte gaf me te verliezen in het werk en het personage. Ik zou het zonder aarzelen weer opnieuw doen. 

PS Ik heb een poging gedaan zoveel mogelijk detail te laten zien van het portret, maar helaas schiet mijn telefoon op dat gebied tekort. Kom dus vanavond naar de onthulling van het werk, of kom vanaf 7 juli naar de expositie in VondelCS! 

Falco Verholen

Falco Verholen

Falco Verholen

Falco Verholen

Falco Verholen

Falco Verholen

Falco Verholen