De Torenkamer - Ana Oosting - Dag 3

Het was natuurlijk een leuk idee, elke dag een nieuw sculptuur maken. Maar waar ik maandag met veel noeste arbeid het beeld om kwart over 12 een keer af had, dacht ik dinsdag optimistisch, 'ach, het kan nog best een beetje groter, gewoon even flink doorwerken'. Nu, woensdag, is het beeld van gisteren natuurlijk nog steeds niet klaar. Gelukkig zijn dat soort zelf opgelegde doelen makkelijk op te rekken, met het gevaar dat ik morgen aan een nog groter beeld begin die ik onmogelijk af kan maken, laat staan in mn oventje kan proppen.

Gelukkig is het beeld van maandag heelhuids uit de biscuit stook (lagere stook op 960 graden) gekomen en deze kan ik dus straks gaan glazuren. Eerst maar eens de tweede set glazuur testjes gaan bekijken. Gisteren zijn deze tweede set testjes de oven in gegaan. Om de texturen extra goed uit te laten komen wilde ik experimenteren met traditioneel Delfts blauw. Dit heb ik weg geveegd van de hogere delen, zodat die hopelijk mooi uit zouden komen. Met het eerste, haastig gemaakte testje van maandag was ik eigenlijk wel tevreden. In de oven die ik gister avond aan heb gezet, en vanochtend nog op 900+ graden stond heb ik testjes gestopt met verschillende concentraties blauw en er glanzend danwel mat transparant glazuur erop gekwast. Wat het beste werkt, daar zal ik vannacht achter komen als ik de oven open maak.

Ovens openen zijn altijd een mix tussen blije en gespannen anticipatie. Zelden heb ik beelden laten ontploffen, maar vaak genoeg zit er ergens een scheur of komt het mooie, eindeloos geteste metallic zwarte glazuurde beeld eruit met een vieze diarree kleur. Keramiek goeroe en geliefde docent Anton Reijnders, gaf me vrijwel nooit direct antwoord op mijn vragen als student, wat mij mateloos frustreerde. Na een aantal jaar met klei te hebben gewerkt snap ik het zelf steeds beter; er zijn zoveel factoren die bij klei komen kijken dat het lastig is om dingen met zekerheid te zeggen. Zo blijft het nog altijd spannend hoe je werk uit je oven komt.

Een andere ex-docente van mij, ervaren keramiste en geweldig mens, Babs Haenen, heeft me op een gegeven moment onder haar vleugel genomen en me een aantal van haar technieken laten zien. Wat zij onder andere doet is papier pulp en vlas in haar klei mengen. Hierdoor krijgt het porselein, notoir lastig om mee te werken, veel meer stevigheid. Door de klei op de lino's te rollen en een uurtje uit te laten harden, kan ik de stukjes nog net buigen maar zijn ze stevig genoeg om hun vorm te behouden. Zo bouw ik van onder naar boven langzaam mn beeld op.

Maar waar Babs haar beelden heel precies schuurt tot het de zijde-achtige kwaliteiten krijgt die ze wil en soms beelden tot wel 10 keer stookt, werk ik een stuk slordiger. Al is slordig wellicht het verkeerde woord. Van mij mag je de naden zien, de hand van de maker, zolang dat niet afbreuk doet aan het geheel. Ruwe randjes kunnen veel charme hebben, het werk zelfs sterker maken. Of dat het geval is, zullen we zien aan het einde van de week. Nu maar weer snel door met het beeld van gisteren, want gezien het bijna 6 uur is wordt het beeld van vandaag kleiner en kleiner!


Falco Verholen

Falco Verholen