Muziekprijs voor samenwerking met Barbara Hannigan

Kunstenaar Janina Schipper gaat tekenen in De Torenkamer. Ze gaat experimenteren met drie vlakken in een tekening waarbij de positie van de vlakken telkens per tekening verandert.

Even voorstellen
Janina Schipper (1986) is kunstenaar en werkt in verschillende disciplines. Ze studeerde aan de kunstacademie ArtEZ in Zwolle en behaalde haar Master Fine Art aan het Sandberg Instituut in Amsterdam. Momenteel woont en werkt ze in Rotterdam. Janina is geïnteresseerd in het maken van abstracte werken waarbij ze bewust kleur, structuur en contrast laat zien. In haar tekeningen en monoprints zit een bepaalde concentratie die er voor zorgt dat je er verschillende vormen, lagen en structuren in ontdekt. De beleving van kleur en materiaal staan hier centraal. Kleur is een wezenlijk onderdeel van het leven en kan een intens gevoel opwekken. Veel van haar werken bestaan uit maar één kleur; deze vibreert en is vol met emotie. Haar installaties en landschapswerken zijn altijd verbonden met de plek waarvoor ze zijn gemaakt; ze zijn site-specific. Ook hierbij geldt dat ze zich concentreert op een bepaalde kleur of materiaal. Daardoor wordt je aandacht op iets specifieks gevestigd en ontstaat er een andere kijk op de omgeving.

Torenkamerplan
In deze week wil ik tekeningen maken geïnspireerd op het werk ‘Looking glass’ dat ik vorig jaar voor de IJsselbiënnale heb ontworpen. Dit landschapswerk bestond uit drie grote kunststof platen die aan één kant reflecteerden als een spiegel en aan de andere kant als doorkijk functioneerden. In mijn tekeningen maak ik vaak gebruik van één vlak die ik invul met pastel, houtskool of grafiet. Nu wil ik gaan experimenteren met drie vlakken in een tekening waarbij de positie van de vlakken telkens per tekening verandert. Wat voor gevolgen heeft dit voor de ervaring van kleur, materiaal, contrast en structuur? We zullen het gaan beleven deze week.

Beluister zijn favoriete klassieke muziek

Beluister ze hier

Edo de Waart vertelt over de tijd dat hij werkte met Leonard Bernstein

Kom vrijdag langs in Leeuwarden!

Beluister de genomineerde werken

Zo zijn de wintermaanden een fluitje van een cent!

Bekijk het filmpje

Visual artist/stylist AiRich werkt deze week aan een zelfportret serie.

Even voorstellen
De Amsterdamse AiRich (26) is een visual artist/stylist. Haar werk wordt vooral herkend dankzij haar eigen handschrift.

De afgelopen 4 jaar is ze vooral actief als kunstenares, styliste, en allround creative. Zo was ze bijv. afgelopen herfst verantwoordelijk voor de opening act tijdens de tentoonstelling AFRICA FASHION CITIES in het Tropen Museum, exposeerde zij afgelopen zomer in de Balie tijdens AFRO VIBES en opende ze afgelopen week haar nieuwe expositie tijdens Other Futures Festival.

Ooit was het haar droom om filmregisseur te worden, maar toen ze haar liefde voor fotografie en fine arts ontdekte, besloot ze het haar eigen te maken om hiermee haar eigen verhalen te kunnen vertellen.

Zelf ziet ze haar werk als een samensmelting van verschillende elementen die haar interesse hebben, zoals pop cultuur, black culture en science fiction.

Torenkamerplan
Zelf sta ik voor de mensen die met mijn werk bekend zijn, bekend om mijn zelfportretten. Iets wat ik eigenlijk lang niet gedaan heb. Vandaar dat ik deze gelegenheid als een perfecte kans zie om hier met alle liefde weer op terug te vallen: een zelfportret serie van AiRich. Vaak durf ik met mezelf als model én fotograaf meer de grenzen op te zoeken. Denk hierbij aan een cross-over verkleedpartij en kanten van mij die men in de eerste instantie niet zal verwachten, oftewel; je zal opnieuw kennis maken.

Luister het concert terug

Rustgevender dan dit wordt het niet

Bekijk de hoogtepunten

Beluister zijn favorieten

Volg Lex Bohlmeijer tijdens 'de tocht der tochten'

Jan IngenHousz vertelt over Schuberts Unvollendete

Sopraan Francis van Broekhuizen geeft antwoord

Schilder Nancy de Graaf zit deze week in de torenkamer.

Even voorstellen
Schilder Nancy de Graaf (1989) studeerde in 2016 af aan de AKI ArtEZ te Enschede. Ze maakt schilderijen, tekeningen en grafiek.

Veel van haar werk heeft een associatief vertrekpunt, waardoor dingen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, bij elkaar komen en als vanzelfsprekend een (nieuw) verhaal vertellen. Thema’s als isolement, vervreemding en kwetsbaarheid voeren daarin uiteindelijk de boventoon.

Nancy werkt vanuit een interesse in de abstrahering van de figuratie, waarbij ze het liefst vormen en figuren met elkaar doet versmelten. Ze ziet haar schilderijen als abstracte werken waar de figuratie als een rode draad door het beeld loopt, tussen de onduidbare abstracte vormen en vlekken. Zo ontstaat in het beeld een spanningsveld tussen de figuratie, abstractie, vorm en inhoud.

In 2016 mocht Nancy zowel het HeArtfund als één van de Buning Brongers Prijzen in ontvangst nemen; deze stimuleringsprijzen gaven haar een vliegende start als beeldend kunstenaar. In 2018 wordt ze ondersteund door het Mondriaan Fonds met een Werkbijdrage Jong Talent.

Torenkamerplan
Mijn meest recente project ‘Hup, kleed, schilderij’ is gebaseerd op een tekening van een plattegrond van het ideale toilet, gemaakt door Laura (10).

‘Laura, moet er niet nog meer in een toilet, zoals een toiletrolhouder?’

Laura tekent een toiletrolhouder en ‘hup’ een kleed en ‘hup’ een schilderij. JA.
Schuin tegenover de toiletpot in Laura’s tekening hangt een schilderij.

Ik wilde met mijn vraag aan Laura (‘zeg, wil jij eens een plattegrond van een ideaal toilet tekenen?’) een dynamiek creëren die het mij mogelijk stelde om -de volgende dag- binnen een uur een verjaardags streepje slash housewarming cadeau te maken voor Frank en Dianne. Het betrof een kunstwerk voor in het toilet (de ruimte, niet de pot). Ik heb hier met zo veel plezier aan gewerkt, dat ik besloot er een project van te maken.

 Van de tekening van Laura heb ik twee linosnedes gemaakt, die ik in verschillende kleuren en op verschillende soorten papier afdruk. In de individuele afdrukken werk ik verder (met gouache, kleurpotloden, aquarel, acryl- en viltstiften, lijm en stukjes papier, inkt, etc.) Zo ontstaan er kleine unieke werkjes die toegankelijk (en betaalbaar) zijn en die een lichte, maar rijke toevoeging brengen aan het kleinste kamertje van het huis. Want JA! De werkjes zijn bedoeld voor in het toilet (de ruimte, niet de pot).

In de torenkamer werk ik verder aan dit project, waarbij ik me wil laten inspireren door de omgeving en de live muziek die er elke avond gespeeld zal worden.

Bekijk het filmpje

Doet zijn naam geen belletje rinkelen? Zijn muziek wel!

Maak kennis met Diamanda Dramm

Beluister de speellijst

Bekijk hier het filmpje

Schrijvende schilder Max Schulze gebruikt zijn tijd in De Torenkamer om alle vastgeroeste tandwielen weer te gaan laten draaien.

Even voorstellen
Max Schulze (1994) is een schilder die schrijft. In zijn geschilderde en geschreven werk speelt hij met existentiële vraagstukken, tragische vrouwen en iconen uit de Griekse en Romeinse Oudheid. Hij is Artist in Residence bij WOW Amsterdam. Tijdens zijn opsluiting in de Torenkamer zal hij zich, vergezeld door een stapel boeken en de door de drukke stad aangewakkerde chaos in zijn hoofd, storten op het bevrijden van een reeks gedichten en tekeningen die al te lang opgesloten zit.

Torenkamerplan
Mijn verblijf in de Torenkamer wil ik graag benaderen als een onderzoeksperiode. Sinds ik naar Amsterdam ben verhuisd merk ik dat het in de drukte van het dagelijks leven eigenlijk nooit stil genoeg is om jezelf te kunnen horen. Door mezelf met een lading boeken, foto's en materiaal terug te trekken van alle drukte van de stad, me af te zonderen van de meeste vormen van ruis (en wellicht tussendoor een wandeling te maken om mijn hoofd leeg te maken), wil ik iets losweken dat al te lang vast zit. Door me te verdiepen in het werk van mijn favoriete schrijvers wil ik dat er iets gaat woekeren, en dat iets zal uiteindelijk moeten resulteren in een verzameling teksten (gedichten of proza), tekeningen en/of collages, waarvan ik uiteindelijk een selectie zal maken. Het is de bedoeling dat in deze week alle tandwielen die nu vastgeroest zitten weer gaan draaien.

An der schönen blauen Donau, maar dan anders

Had jij het bij alle vijf verwacht?

Dit is de top 3 van de filmjournalist

Beluister de speellijst

Kunstenaar Joyce ter Weele gaat een tekening maken die de hele Torenkamer in beslag neemt.

Even voorstellen
Joyce ter Weele (1988) studeerde in 2015 af aan Academie Minerva, Groningen en won het Coba de Groot Stipendium. Zij combineert in haar grote tekeningen materialen zoals houtskool, potlood, fineliner, grafiet, collage, fotografische technieken en zwarte- witte verf. Papier is altijd de drager. Haar uitgangspunt is de figuratieve werkelijkheid die ze vastlegt in foto’s waarbij ze zich richt op vormen en verhoudingen in zowel de natuur als in de verstedelijkte wereld. Vervolgens construeert en deconstrueert ze de foto’s tot zwart- wit collages die op hun beurt het startpunt vormen voor een nieuwe werkelijkheid.
Voor Joyce is het proces voorafgaand aan een tekening van groot belang. Haar werken horen het eindstation te zijn van een periode van experimenteren met het materiaal, van een zoektocht naar de technische mogelijkheden en onmogelijkheden van het reproduceren, van het combineren van fotografische elementen met getekende en soms geschilderde elementen, van het aftasten van de grenzen tussen realisme en abstractie en van het onderzoeken van de mogelijkheden om haar werk effect te laten hebben op de ruimte waarin het wordt gepresenteerd.

Torenkamerplan
In de eerste week van 2018 mag ik verblijven in de Torenkamer. Ik maak een wand vullende tekening bestaande uit één groot vel papier die de hele Torenkamer in beslag neemt. Waardoor je 360 graden in het werk komt te staan.
Deze week ga ik spelen met composities die ontstaan als ik vellen papier toevoeg en misschien ook weer weghaal. De tekening zal in het eerste gedeelte van het proces uit één deel bestaan. Mogelijk ga ik hier later nog nieuwe vellen papier aan toevoegen, zodat er nieuwe witruimtes en composities ontstaan.
Op dit nieuwe blanco papier ga ik tekenen en zo de twee delen met elkaar verbinden. Er ontstaat nu één compositie.

Proost!

Sluit het jaar muzikaal af!

Kleine jongen, groot talent

Met o.a. Star Wars, Dunkirk en Wonder Woman

De leukste sopraan van Nederland geeft antwoord op al jouw vragen!

Bekijk het hier

Ze vertellen het je zelf!

Luister alle delen terug

Dit zijn de tips van de muzieksommelier

Van Love Actually tot The Snowman

Ontdek meer over dit ballet

Beluister The Piano Guys aan het werk

Herbeleef de finale!

Wij liepen een dagje mee!

Jolanda Janssen van het Groot Omroepkoor heeft dé tip!

Trombonesectie neemt orkest in de maling

Piano's van chocoladekoekjes en treinstations van bladmuziek

Beluister de muziek uit de serie

Weer eens wat anders dan een kant-en-klaar surprise

Vioolconcert in d op.47

Sibelius, JeanComponist: Jean Sibelius (1865-1957)

Periode: begin 20e eeuw

Een onconventioneel Vioolconcert van een Finse romanticus.

Als kind droomde Jean Sibelius ervan violist te worden: 'Mijn ongeluk was dat ik tot elke prijs een beroemde violist wilde worden. Ik haatte pen en papier en hield ongelukkigerwijs van de elegante vioolstok'. Gek genoeg leidde die voorliefde voor de viool slechts tot dat éne Vioolconcert. Een concert dat wél tot het mooiste behoort dat Sibelius componeerde. Hij schreef het tussen 1902 en 1905. Een monumentaal werk met een heldenrol voor de viool in een abstract verhaal over de Finse cultuur.

Het begin is onconventioneel: met een zachte, mysterieuze passage voor viool, die daarna opklimt tot het hoogtepunt van het eerste deel. Geen donkere, zompige Finse bossen, maar oneindige, besneeuwde boomtoppen. In het tweede deel voert de melancholie de boventoon. Het stuk dankt zijn bekendheid vooral aan de opzwepende finale die door Sir Donald Tovey ook wel een 'polonaise voor ijsberen' werd genoemd...

Drie keer Sibelius' Vioolconcert

 Prokofiev & Sibelius - Violin Concertos EMI 50999 6 844132

“The Norwegian violinist launches this impressive debut recording with a commanding interpretation of the Sibelius concerto. The slow movement’s sweetly emotional, and she marries the finale’s mix of sinew and twinkle with unusual conviction — it must be her Scandinavian blood.” The Times, 6th February 2010 ****

Met dit debuutalbum werd de Noorse violiste Vilde Frang in één klap een van de beste jonge pleitbezorgers van het concert.

Sibelius - Violin Concerto BIS CD500

Listening to Sibelius's first thoughts played with great virtuosity and excellent taste by Leonidas Kavakos and the superb Lahti orchestra is an absorbing experience. Although it's a great pity that many interesting details had to go, there's no doubt that the movement gains structural coherence. The fewest changes are in the slow movement, which remains at the same length. As in the case of the Fifth Symphony, where the revision is far more extensive than it is here, the finished work tells us a great deal about the quality of Sibelius's artistic judgement, which is what makes him such a great composer.
This disc offers an invaluable insight ino the workings of Sibelius's mind. Kavakos and the Lahti orchestra play splendidly throughout, and the familiar concerto which was struggling to get out of the 1903-4 version emerges equally safely in their hands. Invaluable.”
Gramophone Classical Music Guide, 2010

Violist Leonidas Kavakos kreeg van de familie Sibelius toestemming om voor het eerst de oorspronkelijke versie van het Vioolconcert op te nemen. Beide versies zijn op deze cd naast elkaar te horen.

Great Violinists - Heifetz Naxos Historical 8110938

Voor wie niet terugdeinst voor een historische opname: Jascha Heifetz was één van de eerste grote violisten die zich sterk maakte voor het Vioolconcert van Sibelius.

 

 

 

{concert id="7273"}

 

 

 

Van een harige harpist tot een neusfluitend paard

Subcategorieën